തണൽമരങ്ങൾ

“മാഷേ… ”

പൊടി പിടിച്ച ഒരു കെട്ട് പുസ്തകങ്ങൾക്കിടയിൽ ഷെൽഫിനുള്ളിൽ പരതുന്നതിനിടയിൽ അപപരിചിതമായ ഒരു ശബ്ദം സാനു മാഷിന്റെ കാതുകളിൽ അലയടിച്ചു.അദ്ദേഹം തിരിഞ്ഞു നോക്കി. ടീച്ചേർസ് റൂമിന്റെ വാതിൽക്കൽ വെളുക്കെ ചിരിച്ചു കൊണ്ട് ഒരു ചെറുപ്പക്കാരൻ.
ഷെൽഫ് ഭദ്രമായി അടച്ചു താക്കോൽക്കൂട്ടം മേശപ്പുറത്തു വച്ച് അദ്ദേഹം പുറത്തേക്കിറങ്ങി തന്റെ വട്ടക്കണ്ണടയിലൂടെ ആ മുഖത്തേക്ക് ചൂഴ്ന്നു നോക്കി.നര ബാധിച്ച തലമുടിയിൽ തടവി തിരിച്ചും മറിച്ചും ചിന്തിച്ചു നോക്കി.മറവിക്ക് വിട്ടു കൊടുത്തിരിക്കുന്ന ഓർമ്മകളെ പൊടി തട്ടിയെടുക്കുവാൻ മാഷ് ശ്രമിച്ചു. ഇല്ല കഴിയുന്നില്ല വർഷങ്ങൾ പിറകോട്ടു പോവുമ്പോൾ ഓർത്തിരിക്കാൻ കഴിയുന്ന രൂപഭാവമോ ശബ്ദമോ അല്ലിത്.

“ആരാ….? അങ്ങട് മനസിലായില്ല്യാ.. !”

“മനു..”
ചെറുപ്പക്കാരന്റെ ചുണ്ടുകൾ ചലിച്ചു.

മാഷിൽ നിന്നും ആശ്ചര്യഭാവത്തിൽ ” ഹാ.. “എന്നൊരു ശബ്ദമുയർന്നു. ഇരുപത്തിയേഴ് വർഷങ്ങൾക്ക് മുൻപുള്ള ഒരു ജൂൺ മാസം അദേഹത്തിന്റെ അകകണ്ണിൽ തെളിഞ്ഞു വന്നു.
പിറകിലേക്ക് ചീകിയൊതുക്കിയ മുടിയും, നസീർ സ്റ്റൈലിൽ ഉള്ള പൊടിമീശയും വച്ചു, കഷത്തിലൊരു ചെറിയ ബാഗും പിടിച്ചു
ചാറ്റൽ മഴയുള്ള ദിവസം കയ്യിലൊരു കാലൻ കുടയും തൂക്കി സ്കൂളിലേക്ക് വന്നു കേറിയ ആദ്യ ദിനം അദ്ദേഹം ഓർത്തു മുന്നൂറോളം കുട്ടികൾ, മുപ്പത്തിയഞ്ചോളം അധ്യാപകർ തിങ്ങി നിറഞ്ഞ ആ ലോകം എത്രയോ വലുതായിരുന്നു. സ്കൂൾ വളപ്പിൽ പടർന്നു പന്തലിച്ചു നിൽക്കുന്ന മാവിന്റെ ഇലകളിലൂടെ ഒഴുകിയിറങ്ങുന്ന മഴത്തുള്ളികൾ നൽകിയ മനോഹര കാഴ്ച്ച മറക്കാനാവുമോ..?

നല്ല മഴയുള്ള ഒരു പകൽ ക്ലാസ്സ്‌ മുറിയിലെ ടേബിളിൽ താളം പിടിച്ചു ഇരുന്നു കൊണ്ടു പുറകിലേക്ക് തിരിഞ്ഞു നോക്കിയത് മാഷിന് ഓർമ്മ വന്നു. വെള്ള ചോക്കു കൊണ്ട് ബ്ലാക്ക് ബോർഡിൽ ഗണിത ക്രിയകൾക്ക് മുന്നിൽ മുട്ട് വിറച്ചു നിന്നിരുന്ന ഒരു പത്തു വയസ്സുകാരൻ അതായിരുന്നു മനു.
അകാരണമായ ഭീതി നിഴലിച്ച ആ കണ്ണുകൾ എന്തൊക്കെയോ തന്നോട് പറയാൻ ശ്രമിക്കുന്നുണ്ടെന്ന് അദ്ദേഹത്തിന് തോന്നിയിരുന്നു. മേശപ്പുറത്തിരുന്ന ചൂരലിൽ ഒരു പ്രത്യേക താളത്തിൽ കൈ പതിഞ്ഞപ്പോൾ പിൻബെഞ്ചുകളിലെ അടക്കിപ്പിടിച്ച സംഭാക്ഷണങ്ങൾക്ക് ഒരറുതി വന്നു. മുന്നിലിരിക്കുന്ന കുഞ്ഞു മിഴികളിൽ ഭയം ഓളം വെട്ടുന്നത് അദ്ദേഹം തിരിച്ചറിഞ്ഞു. അടിക്കാനല്ലെങ്കിലും വടി കൂടെ കൊണ്ടു നടക്കുന്നത് പിഞ്ചു മനസ്സുകളെ അത്രയേറെ ആഴത്തിൽ ബാധിക്കുന്നുണ്ടെന്നദ്ദേഹത്തിനു തോന്നിയിരുന്നു..

തിരക്കുകളൊഴിഞ്ഞ ഒരു സായാഹ്നത്തിൽ നാരങ്ങാമിട്ടായി നുണഞ്ഞു സ്കൂൾ വളപ്പിലൂടെ നടക്കുമ്പോൾ മാവിൻ ചുവട്ടിൽ ഏകനായി ഇരിക്കുന്ന മനുവിൽ തന്റെ കണ്ണുകളുടക്കി.മറ്റ് കുട്ടികൾ കളിച്ചു മറിയുമ്പോൾ എന്താവും ഒരാൾ മാത്രം മാറിയിരിക്കുന്നത്..?
അരികെ ചെന്നു അവന്റെ നിഷ്കളങ്കമായ മുഖത്തേക്ക് നോക്കിയപ്പോൾ എന്തെന്നില്ലാത്ത ഒരു സന്തോഷം.എന്നാൽ ആ കുരുന്നു മുഖത്ത് നിറഞ്ഞത് ഭയമായിരുന്നു. ചേർത്തു പിടിച്ചു അരികെ നിർത്തി.. കയ്യിലിരുന്ന നാരങ്ങാമിട്ടായി അവനു നേരെ നീട്ടിയപ്പോൾ ആ കുഞ്ഞു ചുണ്ടുകൾ അന്നാദ്യമായി മാഷിന് മുന്നിൽ തുറക്കപ്പെട്ടു…

“പരിചയമില്ലാത്തവർ തരുന്നത് കഴിക്കാൻ പാടില്ലാന്ന് അച്ച പറഞ്ഞിട്ടുണ്ട്.. ”

മാഷിന്റെ കണ്ണുകൾ ചുരുങ്ങി ചെറുതായി. അതേ മുൻകരുതലാണ് രക്ഷിതാവിന്റെ മുൻ കരുതൽ.എങ്കിൽ പിഞ്ചു മനസ്സുകൾ എത്രയോ ഭയപ്പെടുന്നു…

“മാഷിനെ ഭയമാണോ മനുവിന്…? ”

“ഉം… “ഒരു മൂളൽ കേട്ടു.

“എന്തിനു… ? ”

“മാഷുമാർ അടിക്കും…നുള്ളി പറിക്കും… വീട്ടില് അച്ച അടിക്കും പോലെ .. ” നിഷ്കളങ്കമായ മറുപടിയിൽ നെഞ്ചു കലങ്ങി പോയി. അതോടൊപ്പം അവന്റെ ചെവിയിൽ ചുവന്നു കല്ലിച്ച പാടുകളും വല്ലാതെ ഉള്ളിൽ തട്ടി.

“സാനു മാഷിന് ഭ്രാന്താണ്… ”

ഒരു ദിവസം കൂട്ടിയിട്ടിരിക്കുന്ന ചൂരലുകളിൽ ആളിപ്പടരുന്ന തീയിലേക്ക് നോക്കി നിൽക്കുന്ന മാഷിനെ നോക്കി ചില അദ്ധ്യാപകർ അടക്കം പറഞ്ഞു.ചിലർ പുകഴ്ത്തി.രണ്ടിനും ചെവി കൊടുക്കാതെ കത്തികരിഞ്ഞ ചൂരലിന്റെ ചാരം വാരി മാവിൻ ചുവട്ടിലിട്ടു അദ്ദേഹം കുട്ടികളെ നോക്കി ചിരിച്ചു.ആ ചിരി കുഞ്ഞു മനസ്സുകളിൽ നൽകിയ സന്തോഷം എത്രയോ വലുതായിരുന്നു. പിന്നീടൊരിക്കൽ മാവിന് മുകളിൽ തൂങ്ങിയാടുന്ന പച്ചമാങ്ങകൾ തെറ്റാലി ഉപയോഗിച്ചു എറിഞ്ഞു വീഴ്ത്തി മനുവിന്റെ കൈകളിൽ കൊടുത്ത രംഗം അദ്ദേഹം ഓർമ്മിച്ചു. മറ്റൊരിക്കൽ അവന്റെ കയ്യിൽ നിന്നും ലക്ഷ്യം തെറ്റി പറന്ന ചെറിയ കല്ലു വന്നു തന്റെ തലയിലുണ്ടായ മുറിപ്പാട് അദ്ദേഹം ഓർമ്മിച്ചു. പത്താം ക്ലാസ്സും പൂർത്തിയാക്കി ഓരോരുത്തരായി പടിയിറങ്ങിപ്പോവുമ്പോഴും മനുവെന്ന നിഷ്കളങ്ക മുഖം എപ്പോഴും തന്റെ അടുത്ത സൗഹൃദമായിരുന്നു. സ്കൂൾ ഗേറ്റിനു മുന്നിൽ കിടക്കുന്ന ടാക്സി കാറിൽ കേറുമ്പോൾ പോലും തന്നോട് യാത്ര പറയാതെ കടന്നു പോകുമ്പോൾ ഉള്ളിലൊരു വിങ്ങലുണ്ടായി. മാസങ്ങളും വർഷങ്ങളും നീണ്ടു നിൽക്കുന്ന ഒരു വേദനയായിരുന്നു അത്. അദ്ധ്യാപക-വിദ്യാർത്ഥി ബന്ധം മാത്രമായിരുന്നില്ല അത് അതാവും ഒരുപാട് നൊമ്പരപ്പെട്ടത്…

“സാനു മാഷേ…? ”
ചുമലിൽ കൈ പതിഞ്ഞപ്പോൾ ഓർമ്മകളിൽ നിന്നും ഞെട്ടിയുണർന്നു മാഷ് മനുവിന്റെ മുഖത്തേക്ക് നോക്കി.പത്തു വയസ്സുകാരൻ ഒരുപാടു വളർന്നിരിക്കുന്നു.കട്ടി മീശയും, കുറ്റിത്താടിയും നിറഞ്ഞ സുന്ദര മുഖം ഒരിക്കൽ തനിക്കുമുണ്ടായിരുന്നുവല്ലോ..?
അവന്റെ നിറുകയിൽ തലോടിക്കോണ്ട് അദ്ദേഹം പറഞ്ഞു
” മാറിയിരിക്കുന്നു.. എല്ലാവരും വളരെ മാറിയിരിക്കുന്നു.. ”

“കാലം മുഖത്തും, ശരീരത്തിലും വരുത്തിയ മാറ്റങ്ങൾ ചിലപ്പോഴൊക്കെ ഒരനുഗ്രഹമാണ് മാഷേ…” മനുവിന്റെ ശബ്ദം ഇടറിയിരുന്നു.
അവന്റെ കണ്ണുകൾ സ്കൂൾ വളപ്പിലേക്ക് തിരിഞ്ഞു മുത്തശ്ശിമാവ് അവിടെ തന്നെയുണ്ടെങ്കിലും അതിന്റെ ശിഖരങ്ങൾ അവിടെയിവിടെയായി വെട്ടി മുറിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു. ഉണങ്ങിയ ഇലകൾ നിലത്തു വീണു കിടക്കുന്നു.
“മുറിച്ചു മാറ്റപ്പെടുമോ മാഷേ അതും… ?

“മുത്തശ്ശിയുടെ ദിനങ്ങൾ എണ്ണപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു .. ”
മാഷിന്റെ ചിലമ്പിച്ച ശബ്ദം അവന്റെ കാതുകളിലെത്തി.

“ഒഴിഞ്ഞു കിടക്കുന്ന ഈ ക്ലാസ്സ്‌ റൂമുകൾ എനിക്ക് തരുന്നത് മരണ വീട്ടിലെ നിശബ്ദതയാണ് മനു..!”

മുന്നൂറു കുട്ടികളിൽ നിന്നും മുപ്പത് കുട്ടികളായും മുപ്പത്തിയഞ്ചു അദ്ധ്യാപകരിൽ നിന്നും മൂന്നു അദ്ധ്യാപകരായും ചുരുങ്ങിയ സ്കൂളിന്റെ അവസ്ഥയിലുള്ള നിരാശ നിഴലിച്ചിരുന്നു അദേഹത്തിന്റെ വാക്കുകളിൽ.കാലം മാറിയപ്പോൾ പ്രകൃതിയോട് അടുത്തിണങ്ങിയ പഠന രീതികളും മാറിയതാവും ആ നിരാശക്ക് കാരണം.നാട്ടുമാവും കണ്ടു ഇളങ്കാറ്റുമേറ്റ് പഠിക്കുമ്പോൾ കിട്ടുന്ന സുഖമൊന്നും
നഗര തിരക്കുകളിൽ മുന്തിയ കെട്ടിടങ്ങളിൽ ഏസിയുടെ തണുപ്പേറ്റിരുന്ന് പഠിക്കുമ്പോൾ കിട്ടുകയില്ലെന്ന അദേഹത്തിന്റെ ദീർഘവീക്ഷണം എത്രയോ ശെരിയാണ്…
വേനൽചൂടിന്റെ ആധിക്യം വിയർപ്പു തുള്ളികളായി അദേഹത്തിന്റെ നെറ്റിയിലൂടെ ചാലിട്ടൊഴുകിയത് നോക്കി മനു ഒരു നിമിഷം നിന്നു. തുറന്നു കിടന്ന ക്ലാസ്സ്‌ മുറിയിലേക്ക് അവൻ കടന്നിരുന്നു.നിറം മങ്ങി പൊട്ടിപ്പൊളിഞ്ഞടർന്നു കിടക്കുന്ന ചുവരുകളും, അനാഥശവങ്ങളെപ്പോലെ കാലൊടിഞ്ഞു കിടക്കുന്ന ബെഞ്ചുകളും , ഡെസ്കുകളും, മനുവിന്റെ കര സ്പർശനത്താൽ പുളകം കൊണ്ടു..
കൈ വിരലുകൾ പതിഞ്ഞപ്പോൾ അവയിൽ തെളിഞ്ഞ ബ്ലേഡും, കോമ്പസും, പേനയും, പെൻസിലും കുത്തിയിറക്കിയ ഛായ ചിത്രങ്ങൾ ഒരു തലമുറയുടെ സ്വപ്നങ്ങളായിരുന്നു.
പുറത്തേക്കിറങ്ങി വരുമ്പോൾ സാനു മാഷ് ചുവരിലേക്ക് നോക്കി നിൽക്കുന്നു.
ചുവരിലെ ചിത്രം കണ്ടതും മനുവിന്റെ കണ്ണുകളിൽ അത്ഭുതം.പഴയ പത്തു വയസ്സുകാരന്റെ നിഷ്കളങ്കത ആ കണ്ണുകളിൽ നിഴലിച്ചു. പണ്ടെപ്പോഴോ താൻ വരച്ച ഒരു ചിത്രം ഇപ്പോഴും അവിടെ ഒരു പോറൽ പോലുമില്ലാതെ തുടരുന്നു.

“മാഷിപ്പോഴും ഇവിടെ തന്നെ…? ”

അതിനു മറുപടി പറയാതെ സാനു മാഷ് വെറുതെ പുഞ്ചിരിച്ചു. തലമുറകളെ വാർത്തെടുത്ത ആ മനുഷ്യന് എന്ത് സ്ഥലംമാറ്റം. കുടുംബകാര്യങ്ങളും, ജോലിക്കാര്യങ്ങളും ചർച്ച ചെയ്തു സമയം മുന്നോട്ട് പോയത് ഇരുവരുമറിഞ്ഞില്ല. സായാഹ്ന സൂര്യന്റെ രശ്മികൾ മുഖത്തടിച്ചപ്പോൾ മനു പതിയെ എഴുന്നേറ്റു.
സാനു മാഷിന്റെ കരങ്ങളിൽ മുറുകെ പിടിച്ചു.

ചുളിവ് വീണ ആ മുഖത്തു ഒരു തെളിച്ചം വീഴുന്നത് അവൻ കണ്ടു. മൗനമായി ഗുരുവിനോട് കണ്ണു കൊണ്ടു യാത്ര പറഞ്ഞു പുറത്തു പാർക്ക് ചെയ്തിരുന്ന കാറിനു നേരെ നടക്കാൻ തുടങ്ങിയപ്പോൾ പുറകിൽ നിന്നുമൊരു പാദചലനം കേട്ടു. പത്തു-പതിനഞ്ചോളം കുരുന്നുകൾ. അവരുടെയൊപ്പം മാഷ്. മനസ്സിലൊരു തണുപ്പ് വീണു അദ്ദേഹം ഒറ്റക്കല്ല…പുതു തലമുറ കൂടെയുണ്ട് വിരലിൽ എണ്ണാവുന്നവരെങ്കിലും..

കാറിന്റെ പിൻസീറ്റിൽ ചാരിയിരുന്നു മിഴികളടക്കുമ്പോൾ മനു തന്നോട് തന്നെ ചോദിച്ചു
“മാഷിന്റെ കണ്ണുകളിൽ നിഴലിച്ച നിസ്സഹായത ഈ ലോകമെങ്ങുമുള്ള എത്രയോ അദ്ധ്യാപകരുടെ കണ്ണുകളിലുണ്ടാവും.. ?
ഉത്തരമില്ല… എണ്ണിയാലൊടുങ്ങാത്ത ചോദ്യങ്ങളിൽ ഉത്തരമില്ലാത്ത പുതിയ ചോദ്യങ്ങൾ എഴുതി ചേർക്കേണ്ടി വരുന്നത് എത്ര കഷ്ടമാണ്…

“ഇനിയൊരു വരവുണ്ടെങ്കിൽ ഈ സ്കൂളിനൊരു തണലായി മാഷുണ്ടാവോ…?
ഉണ്ടാവണമെന്ന് ആഗ്രഹിച്ചു പോവുന്നു…. !”
സ്കൂൾ വളപ്പിലെ മുത്തശ്ശി മാവിന്റെ ഉണങ്ങിയ ഇലകളെ ഞെരിച്ചു കൊണ്ടു ഉത്തരമില്ലാത്ത ചോദ്യങ്ങളുമായി മനുവിന്റെ വാഹനം പുറത്തേക്ക് പാഞ്ഞു ദൂരെ അങ്ങു ദൂരെ നഗരത്തിന്റെ തിരക്കുകളിലേക്ക്.

സമർപ്പണം പ്രിയപ്പെട്ട അദ്ധ്യാപകർക്ക്.

ജിയോ ജോർജ്
17/10/2019

Photo credit : pixabay

Advertisements

ചില്ലുജാലകം

തുറന്നിട്ട ചില്ലുജാലകങ്ങളിലൂടെ ഒഴുകിയെത്തുന്ന തണുത്ത കാറ്റേറ്റ് ചൂടു ചായ ഊതികുടിച്ചു ഒരു പുകയുമെടുത്തു ആസ്വദിച്ചങ്ങനെ ഇരിക്കുമ്പോൾ പിന്നിലൊരു മുരടനക്കം കേട്ടു ഡാരീസ് തിരിഞ്ഞു നോക്കി. എയഞ്ചലാണ്. അവളുടെ പാദ സ്വരങ്ങളുടെ കിലുക്കം മുൻപേ കേട്ടതിനാൽ ടേബിളിലിരുന്ന ഒഴിഞ്ഞ സിഗരറ്റ് കൂട് തുറന്ന ജാലകത്തിലൂടെ പുറത്തേക്കെറിഞ്ഞിരുന്നു.

“ഇച്ചായൻ വലിച്ചല്ലേ…? ”

ദേഷ്യപ്പെടുമ്പോൾ ചുവന്നു തുടക്കുന്ന അവളുടെ കവിൾ ശ്രദ്ധിച്ചു കൊണ്ട് ഡാരീസ് അതിനു മറുപടി പറഞ്ഞു

“ഏയ് ഇല്ലാ… ഞാ.. ”

അയാളുടെ ശബ്ദം വിക്കിപ്പോയതും എയഞ്ചൽ കയ്യെടുത്തു വിലക്കി.

“എന്തിനാ ഇച്ചായാ കള്ളം പറയുന്നത്..?
വിശുദ്ധ വേദപുസ്തകത്തിലെ എട്ടാം പ്രമാണം മറന്നുവല്ലേ…?
ചുളുങ്ങിയ കിടക്കവിരികൾ നേരെ വിരിച്ചു ഒഴിഞ്ഞ ചായക്കപ്പ് കയ്യിലെടുത്തു കിച്ചണിലേക്ക് നടക്കുന്നതിനിടയിൽ എയഞ്ചൽ ഉറക്കെ പറഞ്ഞു.

ഡാരീസ് അതിനു ഉത്തരം പറയാതെ ചില്ലുജാലകത്തിലൂടെ പുറത്തേക്ക് നോക്കി. മഞ്ഞു നിറഞ്ഞ അന്തരീഷം മനസ്സിനൊരു കുളിർമ്മ നൽകുന്നുണ്ടെന്ന് അയാളോർത്തു.പ്രഭാത സൂര്യന്റെ രശ്മികൾ കണ്ണിലടിച്ചപ്പോൾ ഡാരീസ് തിരിഞ്ഞു കിടക്കയിലിരുന്നു. മുറിയിലാകെ പുകയുടെ ഗന്ധം തങ്ങി നിൽക്കുന്നത് അയാളറിഞ്ഞു. കള്ളം കണ്ടു പിടിക്കപ്പെട്ട കൊച്ചു കുഞ്ഞിന്റെ ജാള്യത ആ മുഖത്തു പ്രതിഫലിച്ചു. കിച്ചണിൽ പാത്രങ്ങൾ കൂട്ടിമുട്ടുന്ന ശബ്ദം കാതുകളിൽ മുഴങ്ങിക്കൊണ്ടിരുന്നു. തലേന്ന് വാർത്താ ചാനലുകളിൽ ഫ്ലാഷ് ന്യൂസായി മിന്നി മാഞ്ഞു കൊണ്ടിരുന്ന കുടുംബ കൊലപാതക വാർത്തയും അതിനോടനുബന്ധിച്ചു സോഷ്യൽ മീഡിയയിൽ കുമിഞ്ഞു കൂടിയ ട്രോളുകളും അയാളുടെ ചിന്തയിലേക്ക് ഓടിയെത്തി.
എന്താണിവിടെയരങ്ങേറുന്നത്….?
ഇതെന്തു ലോകമാണ് …?
ഉത്തരം കിട്ടാത്ത നൂറായിരം ചോദ്യങ്ങൾ മനസ്സിൽ ഉയരുന്നത് മനസ്സിലായപ്പോൾ ഡാരിസിന്റെ നെറ്റിയിൽ വിയർപ്പു തുള്ളികൾ കിനിഞ്ഞു.

ടേബിളിലിരുന്ന എയഞ്ചലിന്റെ ഫോൺ വൈബ്രേറ്റ് ചെയ്യുന്നത് കണ്ടപ്പോൾ സംശയത്തോടെ അയാളതെടുത്തു നോക്കി. സേവ് ചെയ്തിട്ടില്ലാത്ത ഒരു നമ്പറിൽ നിന്നും ഒരു ഗുഡ് മോർണിംഗ് മെസ്സേജും ലവ് സ്മൈലിയും കണ്ടപ്പോൾ അയാളുടെ ഉള്ളൊന്നു പിടച്ചു. കിച്ചണിലേക്ക് നോക്കി ചെവി വട്ടം പിടിച്ചു എയഞ്ചൽ അവിടെ തന്നെയാണെന്ന് ഉറപ്പ് വരുത്തി അയാൾ അവളുടെ മെസ്സേജുകൾ ഓരോന്നായി തുറന്നു. തനിക്ക് അപരിചിതമായ പല നമ്പറുകളും മുഖങ്ങളും ആ ഫോണിലെ മെസ്സേജുകളിൽ മിന്നി മറിഞ്ഞപ്പോൾ അയാളുടെ നെറ്റി ചുളിഞ്ഞു. പതിവില്ലാത്ത വിധം അകാരണമായൊരു ഭയം തന്നെ പൊതിഞ്ഞു പിടിക്കുന്നത് പോലെ അയാൾക്ക് തോന്നി. തളർച്ചയോടെ ഫോൺ കിടക്കയിലേക്കിട്ട് ബെഡ് റൂമിൽ നിന്നും പുറത്തിറങ്ങി കിച്ചണിലേക്ക് എത്തി നോക്കിയ അയാളൊന്നു കിടുങ്ങി. തിളങ്ങുന്ന കത്തിയുടെ മൂർച്ച പരിശോധിച്ചു നിൽക്കുന്ന എയഞ്ചലിൽ അയാളുടെ കണ്ണുകളുടക്കി. അവളും അയാളുടെ നോട്ടം കണ്ടിരുന്നു.

“എന്താ ഒരു കള്ള നോട്ടം …? ”

കത്തിയെടുത്തു പച്ചക്കറിയരിയുന്നതിനിടയിൽ അവൾ ചോദിച്ചു. ഒന്നുമില്ലന്നു നിഷേധഭാവത്തിൽ തല ചലിപ്പിച്ചു ഡാരീസ് നോട്ടം പിൻവലിച്ചു. ഹാളിലെ സോഫയിലേക്കിരുന്നു അയാൾ ടീവി ഓൺ ചെയ്തു.വാർത്താ ചാനലിൽ മിന്നി തെളിയുന്ന വാർത്തകൾ അയാളുടെ മനസ്സിനെ ഇളക്കി മറിച്ച് ഏതോ ചെളിക്കുണ്ടിലേക്ക് തള്ളിയിട്ടു.അവിടെ നിന്നും ഉടലാകെ കറുപ്പ് നിറം വാരിപ്പൂശിയ വികൃത ജീവികൾ അയാളുടെ കയ്യിലും കാലിലും പിടിച്ചു വലിച്ചു കൊണ്ടിരുന്നപ്പോൾ ചുവരിലെ ക്രൂശിതനായ ക്രിസ്തുവിന്റെ രൂപത്തിൽ കണ്ണുകളുടക്കി. മനസൊന്നു ശാന്തമാകുവാൻ ടീവി ഓഫ്‌ ചെയ്തു ഒരു ദീർഘനിശ്വാസമെടുത്തു അങ്ങനെ ഇരിക്കുമ്പോൾ കിച്ചണിൽ നിന്നും എയഞ്ചലിന്റെ കരച്ചിൽ കേട്ടു.
ഇരുന്ന ഇരിപ്പിൽ ഉടുമുണ്ടും പൊക്കി ഒറ്റ ഓട്ടമായിരുന്നു കിച്ചണിലേക്ക്, അവിടെ കുടു കുടാ ചോരയൊലിക്കുന്ന വിരലുമായി എയഞ്ചൽ നിന്നു കരയുന്നത് കണ്ടപ്പോൾ ഉള്ളിലൊരു നീറ്റൽ. നുറുക്കിയിട്ട വെജിറ്റബിളുകൾ തട്ടി മാറ്റി ആ വിരലെടുത്തു വായിൽ വെച്ച് രക്തം വലിച്ചു കുടിച്ചപ്പോൾ കരച്ചിലിനിടയിലും അവളുടെ മുഖത്തൊരു ചെറു പുഞ്ചിരി വിരിഞ്ഞത് കണ്ടു പാതി സമാധാനമായി.

“സൂക്ഷിച്ചുപയോഗിക്കണ്ടേ ഇതൊക്കെ..? “ഇനി ബാക്കി പണി ഞാൻ ചെയ്തോളാം അവിടെ മാറിയിരുന്നോ..
മൂർച്ചയുള്ള കത്തിയെടുത്തു മാറ്റി മുറിവിൽ ബാൻഡേജ് ചുറ്റുമ്പോൾ ഡാരീസ് പറഞ്ഞു. അതിനു മറുപടിയൊന്നും പറയാതെ എയഞ്ചൽ വെറുതെ ചിരിച്ചു കൊണ്ടിരിക്കുന്നത് കണ്ടു അയൾക്കരിശം വന്നുവെങ്കിലും ക്രമേണ ആ ദേഷ്യം അലിഞ്ഞില്ലാതായി.
ഒന്ന് തളർന്നിരിക്കുമ്പോൾ തോളത്തൊന്നു തട്ടിയാൽ , അതുമല്ലെങ്കിൽ താനൊന്നു ചേർത്തു പിടിച്ചു തനിക്ക് ഞാനില്ലേഡോ എന്നു പറയുമ്പോൾ അറിയാതെയാണെങ്കിലും ആ മിഴികളിൽ ഒരു തിളക്കവും, നനവും പടരുന്നത് എത്രയോ വട്ടം ശ്രദ്ധയിൽ പതിഞ്ഞിരുന്നു.ചിന്തകളിങ്ങനെ കെട്ടും പൊട്ടിച്ചു പറന്നു നടക്കുമ്പോൾ അതൊന്നു കൂട്ടിക്കെട്ടാൻ കഴിഞ്ഞിരുന്നുവെങ്കിൽ. ചുവരിലെ ക്ലോക്കിന്റെ മുഴക്കം കേട്ടപ്പോൾ ആലോചനകളിൽ നിന്നുമുണർന്നു നോക്കിയപ്പോൾ ആവി പറക്കുന്ന ഭക്ഷണം റെഡിയായി.

ഡൈനിങ് ടേബിളിൽ നിരന്ന വിഭവങ്ങൾ പ്ലേറ്റിലേക്ക് വിളമ്പുന്നതുനിടയിൽ ചുണ്ടിലൂറിയ ചിരിയുമായി എയഞ്ചൽ പറഞ്ഞു “രണ്ടീസായി ഇച്ചായനുള്ള ടെൻഷൻ എന്താണെന്നു എനിക്ക് മനസ്സിലായി…! ”

“എന്താണെന്ന്…? ”

“പറയട്ടെ…? ”

“ഉം… പറ.. ”

“വാർത്തയിൽ മിന്നി മറയുന്ന ഭീകര കൊലപാതകവും,സോഷ്യൽ മീഡിയയിൽ അതിനോടനുബന്ധിച്ചു പരന്നു കളിക്കുന്ന ട്രോളുകളും എന്റെ ഫോണിൽ കണ്ട അപരിചിതമായ നമ്പറും അതല്ലേ ഇച്ചായാ കാരണം..?”

അതിനുത്തരം പറയാതെ അവളുടെ മുഖത്തേക്ക് നോക്കിയിരുന്ന അയാൾ വിളറിയ ഒരു ചിരി ചിരിച്ചു.കാറ്റിലകപ്പെട്ടു മുങ്ങാറായ തോണിയിലെ യാത്രക്കാരന്റെ മുഖഭാവവുമായുള്ള അയാളുടെ ഇരിപ്പു കണ്ടു എയഞ്ചൽ മെല്ലെ പറഞ്ഞു
“ഇച്ചായൻ എന്റെ ഫോണിൽ കണ്ട അപരിചിതമായ നമ്പറിൽ നിന്നുമുള്ള മെസ്സേജ് അതു നമ്മുടെ സ്വന്തം അനിയത്തികുട്ടിയുടെ മെസ്സേജാണ് പുതിയ നമ്പറിൽ നിന്നും…”
മനസ്സിനെ പൊള്ളിച്ചു കൊണ്ടിരുന്ന അനേകം ചോദ്യങ്ങൾക്ക് ഒരൊറ്റയുത്തരം ദൃഢമായ ശബ്ദത്തിൽ കാതുകളിൽ വീണപ്പോൾ അയാളുടെ മനസ്സിലൊരു തണുപ്പ് വീണു.തീപ്പൊരി വീണു പൊള്ളിയ മുറിവിൽ ഐസ് കട്ടകൾ വെച്ചമർത്തിയ പോലൊരു തണുപ്പായിരുന്നു അത്.

മിന്നാമിനുങ്ങുകളെ പോലെ നക്ഷത്രങ്ങൾ വിളങ്ങി നിൽക്കുന്ന രാത്രിയിൽ അവളുടെ അണിവയറിൽ കാതുകൾ ചേർത്തു വച്ചു കൗതുകത്തോടെ തല വെച്ച് കിടക്കുമ്പോൾ അവൾ പകൽ ചോദിച്ച ആദ്യത്തെ ചോദ്യത്തിനുത്തരമെന്നോണം മെല്ലെ മന്ത്രിച്ചു
“സ്വന്തം ഭർത്താവ് അല്ലാതെ മറ്റൊരു പുരുഷനും, സ്വന്തം ഭാര്യയല്ലാതെ മറ്റൊരു സ്ത്രീയും തങ്ങളുടെ ജീവിതത്തിൽ സുഖസൗകര്യങ്ങൾക്കായി വേണ്ടെന്ന തീരുമാനമെടുത്തു പരസപരം വിശ്വസിച്ചും സ്നേഹിച്ചും ജീവിക്കുന്നവരുള്ളിടത്തോളം കാലം ഇവിടെയൊരു കുടുംബ ബന്ധവും തകരില്ല ഇച്ചായാ.. ”

“ഉം.. ”

അവളെ ചേർത്തു പിടിച്ചു ബെഡിൽ നിന്നുമെഴുന്നേറ്റ് ചില്ലുജാലകം തുറന്ന് പോക്കറ്റിലിരുന്ന സിഗരറ്റും, ലെറ്ററും പുറത്തെ ഇരുട്ടിലേക്ക് വലിച്ചെറിഞ്ഞു അവളെ ചേർത്തു പിടിച്ചു നിൽക്കുമ്പോൾ അയാളുടെ മനസ്സ് മന്ത്രിച്ചു
” എന്റെ ഭാര്യയാണ് എന്റെ വിശ്വാസം.”

ജിയോ ജോർജ്

11/10/2019

Pic courtesy : Pixabay

മുന്തിരിത്തോപ്പ്

Pic courtesy : Pixabay

” ഓയ്…. “

സിദ്ധു ഉറക്കെയൊന്നു കൂവി.നോക്കെത്താ ദൂരത്തോളം പരന്നു കിടക്കുന്ന മുന്തിരിത്തോപ്പിലൂടെ ആ ശബ്ദം ഒഴുകിയങ്ങു പോയി.ഒറ്റക്കങ്ങനെ നടക്കുമ്പോൾ ഗതകാല സ്മരണകൾ ഓടിപ്പാഞ്ഞു വരുന്ന അപൂർവ്വ രോഗത്തിനടിമയായി പോയത് പോലെ അവനു തോന്നി . മറവിയുടെ മാറാല മാന്തിപൊളിച്ചു പലതും ചിക്കി ചികഞ്ഞു പുറത്തു ചാടിവരുന്നുണ്ട്. എന്തിനാണാവോ ഇതൊക്കെ കൂടി ഇപ്പോ ഇങ്ങോട്ട് എവിടെ നിന്നോ കേറി വരുന്നത്…?

മണലാര്യത്തിലെ പൊള്ളുന്ന ചൂടിൽ ഉരുകിയൊലിക്കുന്ന മനുഷ്യ ശരീരവുമായി പണിയെടുത്തു തളരുന്ന നിമിഷങ്ങളിൽ തൊണ്ട നനക്കുവാൻ കിട്ടുന്ന ദാഹജലത്തിന് പോലും നാട്ടിലെ മുന്തിരിയുടെ രുചിയായിരുന്നു.വർഷങ്ങളോളം നീണ്ട ഒരു യാത്രയിലൂടെ ചോര നീരാക്കി വർഷങ്ങളോളം പണിയെടുത്തു.
തമിഴ്‌നാടിന്റെ അതിർത്തിയിലെ തണുത്ത കാലാവസ്ഥയിൽ കണ്ണെത്താദൂരത്തോളം പരന്നു കിടക്കുന്ന മുന്തിരിതോട്ടങ്ങൾക്കിടയിൽ ഒരു കൊച്ചു വീട് എന്ന സ്വപ്നം പൂവണിഞ്ഞതും, അമ്മച്ചിയുടെ കരങ്ങളിൽ പിടിച്ചു ഈ തോട്ടത്തിലൂടെ നടന്നതും ഒരു സ്വപ്നം പോലെ തോന്നുന്നു.അവസാനമായി ഒന്ന് കാണുവാനാഗ്രഹിച്ചിട്ടും മുഖം തരാതെ വിട പറഞ്ഞ് ഈ മുന്തിരിതോട്ടത്തിന്റെ ഒരു കോണിൽ ഭൂമിയിലെ പുഴുവിനും, ചിതലിനും ആഹാരമായി, ഈ മണ്ണിൽ വേരുകളാഴ്ത്തിയ മുന്തിരി വള്ളികളുടെ വളർച്ചക്ക് വളമായി മാറിയ അമ്മച്ചി ഇന്നും ഒരത്ഭുതമാണ്.

“സിദ്ധു… അമ്മച്ചി മരിച്ചാൽ വിറകു കൂട്ടി ദഹിപ്പിച്ചേക്കല്ലേടാ..അമ്മച്ചിക്കീ മണ്ണിലേക്ക് അലിഞ്ഞിറങ്ങുവാനാണാഗ്രഹം… ”

“മരിക്കുന്ന കാര്യം മാത്രമേ അമ്മച്ചിയുടെ നാവിന്റെ തുമ്പിൽ ഉള്ളോ..? ” അൽപം കടുപ്പിച്ചു തന്നെ ചോദിച്ചിരുന്നു.

“എന്റെ ആഗ്രഹം പറഞ്ഞുവെന്നേയുള്ളു.. ”

ഫോണിന്റെ അങ്ങേ തലക്കൽ ഉയർന്ന ?മറുപടി അതിപ്പോഴും ടേപ്പ് റെക്കോർഡറിൽ റെക്കോർഡ് ചെയ്യപ്പെട്ട പോലെ കാതുകളിൽ ഇപ്പോഴും മുഴങ്ങുന്നു.
എത്ര ദൂരമെങ്ങനെ ഓർമകളിൽ മുഴുകി നടന്നുവെന്നറിയില്ല വിളവെടുപ്പിന് പാകമായി തൂങ്ങിക്കിടക്കുന്ന നീല കലർന്ന കറുപ്പ് നിറമണിഞ്ഞ മുന്തിരിക്കുലകൾ കണ്ടപ്പോൾലാലേട്ടന്റെ ഒരു പഴയ സിനിമയുടെ പേരും അതിലെ റൊമാന്റിക്‌ ഡയലോഗുകളും അവനു ഓർമ്മ വന്നു.പ്രണയിച്ചിരുന്നുവോ താനും …?

പുറകിൽ ചീവീട് കരയുന്ന പോലൊരു ശബ്ദം കേട്ടു.തിരിഞ്ഞു നോക്കിയപ്പോൾ കയ്യിലൊരു നീളൻ വടിയും പിടിച്ചു വർഷങ്ങളോളം തോട്ടത്തിന്റെ കാവലാളും, മുന്തിരിത്തോപ്പിന്റെ സഹചാരിയുമായ ലാസറേട്ടൻ. അയാളുടെ നരച്ച മുടിയിൽ കണ്ണുകളുടക്കി.

“ആകെ നരച്ചിരിക്കുന്നുവല്ലോ ലാസറേട്ടാ…? ”

മനുഷ്യനല്ലേ കുട്ട്യേ രോമമെല്ലാം, കിളിർക്കും…നരക്കും..കൊഴിയും… പിന്നെയങ്ങട് പോക്കാ മേലോട്ട് … ”

ലാസർ തന്റെ നിഷ്കളങ്കമായ ശൈലിയിൽ പറഞ്ഞപ്പോൾ സിദ്ധു തന്റെ മുടിയിലും താടിയിലും അറിയാതെ ഒന്നു തടവി നോക്കി പിറുപിറുത്തു.

“ഭാഗ്യം കൊഴിയുന്നേ ഒള്ളു നരച്ചിട്ടില്ല… നരച്ചാലും കറുപ്പിക്കാം..പക്ഷേ ചത്താൽ ജീവൻ വെപ്പിക്കാൻ പറ്റോ ആവോ..”

ലാസറേട്ടന്റെ ഷർട്ടിൽ പറ്റിപ്പിടിച്ചിരുന്ന ഉണങ്ങിയ മുന്തിരിയിലകൾ കൈ നീട്ടി എടുത്തു മാറ്റാൻ ശ്രമിച്ചപ്പോൾ അദ്ദേഹം പരിഭ്രമത്തിൽ പിന്നിലേക്ക് മാറി.

“അഴുക്കാണ് ആകെ… ”

ലാസർ തെല്ലുറക്കെ പറഞ്ഞു.
അതിനു മറുപടി പറയാനാഞ്ഞതും “അപ്പാ…”
എന്നൊരു നേർത്ത കിളിക്കൊഞ്ചൽ കാതുകളിൽ ഒഴുകിയെത്തി.രാജകുമാരിയാണ് സിദ്ധുവെന്ന രാജാവിന്റെ സാമ്രാജ്യത്തിന്റെ ഏക അവകാശിയായ മാളൂവെന്ന രാജകുമാരി.ഓടിച്ചെന്നു അവളെ വാരിയെടുത്ത് വട്ടം കറക്കി നെറ്റിയിലൊരു മുത്തം കൊടുത്ത് ലോലമായ മുടിയിഴകൾ പിറകിലേക്ക് ഒതുക്കി വെച്ച് അവളെ ലാളിച്ചു കൊണ്ടിരുന്നപ്പോൾ ഒരു മുരടനക്കം കേട്ടു. വിടർന്ന രണ്ട് മിഴികളാണ് ആദ്യം കണ്ണിൽപ്പെട്ടത്. മുന്തിരിതോപ്പിന്റെ രാഞ്ജിയാണ്.അഞ്ജലിയെന്ന രാഞ്ജി.

“സിദ്ധു സന്തോഷമായോ … ”

അമ്മയുടെ ശബ്ദമല്ലേ അത് കാതുകൾ വട്ടം പിടിച്ചു. തോന്നിയതാവും. രാഞ്ജിയെയും രാജകുമാരിയേയും ചേർത്തു പിടിച്ചു രാജകൊട്ടാരത്തിലേക്ക് നടക്കുമ്പോൾ മനസ്സു മന്ത്രിച്ചു

“അമ്മ കൂടെ ഉണ്ടായിരുന്നെങ്കിൽ.. ”

ഓർമ്മകളിങ്ങനെ കടന്നു കേറി വരുമ്പോൾ മനസ്സിൽ വല്ലാത്തൊരു നോവാണ്. അമ്മയെക്കുറിച്ചോർത്തപ്പോൾ സിദ്ധു വിന്റെ മനസ്സൊന്നു പിടഞ്ഞു.

“സിദ്ധുവേട്ടാ… ”

ഒരു രാത്രിയിൽ അഞ്ജലിയെ നെഞ്ചോടു ചേർത്തു കിടക്കുന്ന സമയം അവൾ മെല്ലെ വിളിച്ചു..

“ഉം..”
അവനൊന്നു മൂളി.

“എനിക്കൊരാഗ്രഹമുണ്ട്… അമ്മയുടെ കൂടിആഗ്രഹമാണ്… ”

“ഉം.. നീ പറ.. !”

അവളുടെ മുടിയിഴകളിൽ വിരലോടിച്ചു അവൻ മന്ത്രിച്ചു.
അഞ്ജലി മെല്ലെ പറഞ്ഞു

“വിളവെടുപ്പ് കഴിഞ്ഞാൽ പഴുത്തു തുടുത്ത മുന്തിരിപഴങ്ങളെ ചീന ഭരണിയിലടച്ചു വീഞ്ഞുണ്ടാക്കാൻ അമ്മയൊരുപാട് ആഗ്രഹിച്ചിരുന്നു.”

പിറ്റേന്ന് തന്നെ വിളവെടുപ്പിനു പാകമായ മുന്തിരിക്കുലകൾ നിലവറയിലെത്തി. കൂട്ടിയിട്ടിരിക്കുന്ന മുന്തിരിയിലേക്ക് മാളൂട്ടിയുടെയും, അഞ്ജലിയുടെയും കൈകോർത്തു പിടിച്ചു ഇറങ്ങുകയും അത് വാരി പരസ്പരം എറിയുകയും ചെയ്തുവെങ്കിലും ചില്ലു കുപ്പികളിൽ നിറച്ചു വെച്ചിരുന്ന മുന്തിരിച്ചാറിന്റെ രുചിയും, വീര്യവുമറിയുവാൻ സിദ്ധുവിന്റെ നാവിലെ രസമുകുളങ്ങൾ മടിച്ചിരുന്നു. കാരണം അതിന്റെ വീര്യം രുചിക്കാതെ തന്നെ അയാളറിഞ്ഞിരുന്നു. വിരലുകൾ കോർത്തു പിടിച്ചും നെഞ്ചോടു ചേർത്തു കിടത്തിയും ഉറക്കിയ പൊട്ടിച്ചിരികളും, ബഹളവും നിറഞ്ഞ ഇരുപത്തിഅഞ്ചു രാത്രിയും, പകലും അതി വേഗം കടന്നു പോയിയിരുന്നു. ഇരുപത്തിയാറാം ദിവസം മടക്ക യാത്രയുടെ ഒരുക്കങ്ങളുമായി പെട്ടി നിറച്ചു ഉടുത്തൊരുങ്ങി മുന്തിരിത്തോപ്പിന്റെ ഒരു കോണിലെ അമ്മച്ചിയുടെ അസ്ഥിത്തറയിൽ വിളക്ക് വച്ച് കണ്ണടച്ച് പ്രാർത്ഥിച്ചു.മുന്തിരിതോപ്പിലെ രാജാവിന്റെ സ്വന്തം രാഞ്ജിയുടെയും രാജകുമാരിയുടെയും നിറുകയിൽ ചുംബിച്ചു തിരിഞ്ഞു നടക്കുമ്പോൾ അവരുടെ കണ്ണുകൾക്കൊപ്പം തന്റെ കണ്ണുകളും നിറഞ്ഞുവോ..? കാറിൽ കയറിയിരുന്നു അവരെ നോക്കി കൈ വീശി കാണിച്ചപ്പോൾ സത്യമായും കണ്ണു നിറഞ്ഞു. പ്രിയപ്പെട്ടവരെ പിരിഞ്ഞു മണലാര്യത്തിന്റെ കഠിന ചൂടിലേക്കുള്ള മടങ്ങിപ്പോക്ക് ആരിലാണ് വേദനയുളവാക്കാത്തത്.

ഗേറ്റിനു സമീപം വാഹനം നിർത്തിയപ്പോൾ ലാസറേട്ടന്റെ മൂളിപ്പാട്ടുകൾ കേട്ടു.

“പോവാ… ലാസറേട്ടാ… ”

കയ്യിലെ വടിയിൽ മുറുകെ പിടിച്ചു അദേഹമൊന്നു മൂളി. അദേഹത്തിന്റെ പുറകിൽ വാലാട്ടി നിൽക്കുന്ന ശ്വാനൻ അത് കേട്ട് ഒന്നു മുരണ്ടു. സങ്കടം കൊണ്ടാണോ എന്തോ..
സിദ്ധു കൈ പുറത്തേക്കിട്ടു ലാസറിന്റെ കരങ്ങളിൽ പിടിച്ചു മന്ത്രിച്ചു

“ഈ കുടുംബ ജീവിതം എന്ന് പറയുന്ന സാധനം മുന്തിരിത്തോപ്പിലെ മുന്തിരികൾക്കും,മുന്തിരിച്ചാറിനും ഒപ്പമാകുമ്പോൾഇത്തിരി മധുരമേറും…അങ്ങനെ മധുരമേറുമ്പോഴല്ലേ ലാസറേട്ടാ ഭാര്യയുടെയും കുഞ്ഞിന്റെയും സ്നേഹം ഇരട്ടിയാവുന്നതും നമ്മളങ്ങു ഹാപ്പിയാവുന്നതും ..?

അതിനു മറുപടി പറയാതെ തന്റെ നരച്ച മുടികളിൽ തലോടി ലാസർ ഒന്ന് ചിരിച്ചു. ആ ചിരിയിലലിഞ്ഞു സിദ്ധു തന്റെ വാഹനം മുന്നോട്ടെടുത്തു. പിന്നിൽ അടഞ്ഞ ഗേറ്റിനു മുന്നിലെ ശിലയിൽ കൊത്തിയ വാക്കുകൾ റിയർവ്യൂ മിററിലൂടെ അവൻ ഒരിക്കൽ കൂടി വായിച്ചു.
“മുന്തിരിത്തോപ്പ് .”

ജിയോ ജോർജ്
06/10/2019

അവകാശികൾ

ഇരുണ്ടു നിൽക്കുന്ന ആകാശത്തേക്ക് ദൃഷ്ടി പായിച്ച് മധു ചന്ദ്രലേഖയുടെ കൈകളിൽ പിടിച്ചു.
എവിടേക്ക് എന്നറിയാത്ത ഒരു യാത്രയാണിതെന്ന് അയാൾക്ക് തോന്നി. നാടും വീടും എല്ലാം ഇട്ടെറിഞ്ഞുളള യാത്ര.
കൂട്ടിന് വേറെ ആരും തന്നെയില്ല.മുപ്പത്തിമൂന്നു വർഷം അഭയം നൽകിയ നാടും, നാട്ടാരും, കുടുംബക്കാരും, കൂട്ടുകാരും വരെ ഇപ്പോൾ തനിക്കും ചന്ദ്രലേഖക്കും അപരിചിതരായിരിക്കുന്നു.രണ്ടു ശരീരങ്ങളുടെ അരവയർ നിറക്കാനായി ഓടി പാഞ്ഞിരുന്ന തന്റെ ശരീരത്തിന്റെ ശക്തി എവിടെയൊക്കെയോ ചോർന്നു പോയിരിക്കുന്നു.ഉണ്ടായിരുന്ന ജോലിയും നഷ്ടമായിരിക്കുന്നു.വാനിലെ താരകങ്ങളുടെ മിന്നിത്തിളക്കം ആ കൊച്ചു കുടിലിന്റെ പൊട്ടിയ ഓടുകൾക്കിടയിലൂടെ അവരുടെ കണ്ണുകളിൽ പതിഞ്ഞു

“മധുവേട്ടാ…”
അയാളുടെ കൈകളിൽ ഇറുകെ പിടിച്ചു നെഞ്ചോട് ചേർന്ന് കിടന്നിരുന്ന ചന്ദ്രലേഖ ചിലമ്പിച്ച ശബ്ദത്തിൽ വിളിച്ചു.

“ചന്ദ്രൂ…”
അയാൾ വിളികേട്ടു.

“നമ്മളെങ്ങോട്ടാ പോവുന്നത്..?”
ചന്ദ്രലേഖയുടെ ചോദൃം കേട്ട് മധു ചെറുതായിട്ടൊന്ന് പുഞ്ചിരിച്ചു.

“ദൂരേ…അങ്ങുദൂരെ ആരുടെയും ശലൃമില്ലാത്ത ഒരിടത്തേക്ക്..”
അയാൾ കൈ അകലേക്ക് ചൂണ്ടി.

ആ കൈതണ്ടയിൽ ചുംബിച്ച ചന്ദ്രലേഖ ശബ്ദമില്ലാതെ പുഞ്ചിരിച്ചു.

“എന്തൊക്കെ സ്വപ്നങ്ങളായിരുന്നു മധുവേട്ടാ നമുക്ക് ..?”നല്ല ജോലി,ഒരു കുഞ്ഞ്,സ്വന്തമായൊരു കൊച്ചു വീട്…”
അവൾ കണക്കു കൂട്ടുന്നത് പോലെ പറയുന്നത് കേട്ട് അയാൾക്ക് ചിരി വന്നു.

ആഗ്രഹങ്ങളങ്ങനെ കെട്ടു പൊട്ടിയ പട്ടം പോലെ വാനിലുയർന്നു പറക്കുമ്പോൾ മനുഷ്യൻ ഒരു യന്ത്രമാണെന്ന് അയാൾക്ക് തോന്നി. എന്തിനും ഏതിനും പണിയെടുക്കുന്ന ഒരു യന്ത്രം. പണിയെടുത്തു പണിയെടുത്തു ഒടുവിൽ നന്നാക്കാൻ സാധ്യമല്ലാത്ത വിധം കേടു വരുമ്പോൾ മറ്റുള്ളവരാൽ ചവറ്റു കുട്ടയിലേക്ക് വലിച്ചെറിയപ്പെടുന്ന യന്ത്രം.മെഡിക്കൽ ലാബിലെ തിരക്കു പിടിച്ച പണികൾക്കിടയിൽ ഊണും ഉറക്കവും നഷ്ടമായ എത്രയോ ദിനരാത്രങ്ങൾ കൊഴിഞ്ഞു വീണിരിക്കുന്നു.

മുന്നിൽ വന്നിരുന്ന ഓരോ മനുഷ്യരുടെയും സിരകളിൽ ഒഴുകുന്ന ചൂടു രക്തം അതീവ ശ്രദ്ധയോടെ സൂചിയാൽ കുത്തിയെടുക്കുമ്പോൾ കൈകൾ വിറച്ചിട്ടില്ല,വിരലിൽ കൊള്ളുന്ന വലിപ്പമുള്ള ചെറു കുപ്പിയിൽ അടങ്ങിയിരിക്കുന്ന സ്രവങ്ങളും, രക്തവും സൂക്ഷമ പരിശോധനക്കായി മാറ്റി വെക്കുമ്പോൾ വേസ്റ്റ് ബിന്നിലേക്കെറിയുന്ന ഉപയോഗ ശൂന്യമായ സൂചികളും പഞ്ഞിക്കെട്ടുകളെയും അയാളോർത്തു.

“ഏട്ടാ… ”

മധുവിന്റെ ചിന്തകളെ മുറിച്ചു കൊണ്ട് ചന്ദ്രലേഖയുടെ ശബ്ദം ഒഴുകിയെത്തി. രോമങ്ങൾ നിറഞ്ഞ മധുവിന്റെ നെഞ്ചിൽ അവൾ മെല്ലേ തഴുകി.

“ഇക്കിളികൂട്ടരുത്..”
അവളുടെ കവിളിൽ നുളളിക്കോണ്ട് മധു പറഞ്ഞു.തളർന്നതെങ്കിലും ചുണ്ടു വിടർത്തി അവൾ പുഞ്ചിരിച്ചു.

അവളുടെ അധരങ്ങളിലേക്ക് അയാൾ നോക്കി അതാകെ
വരണ്ടു തുടങ്ങിയിരിക്കുന്നു.
താൻ ഒരുപാട് ചുംബനങ്ങൾ നൽകിയ ആ ചുണ്ടുകൾ അയാളോർത്തു.

“നിനക്ക് ദാഹിക്കുന്നുണ്ടോ…ചന്ദ്രൂ?”

ഉണ്ടെന്ന ഭാവത്തിൽ അവൾ പതിയെ തലയാട്ടി.

അയാൾ കയ്യെത്തിച്ച് അടുത്ത് വെച്ചിരുന്ന ചെറിയ മൺകുടം എടുത്തു.
അതിനുളളിൽ അവശേഷിച്ച ജലം സ്റ്റീൽ ഗ്ലാസ് കൊണ്ട് കോരിയെടുത്തു.

തന്റെ മടിയിൽ തല ചായ്ച്ച് കിടക്കുന്ന ചന്ദ്രലേഖയുടെ ചുണ്ടുകൾക്ക് സമീപം അയാൾ ആ ഗ്ലാസ് അടുപ്പിച്ചു.
അവൾ ചുണ്ടുകൾ വിടർത്തിയതും അൽപാൽപമായി ആ ജലം അവളുടെ വായിലേക്ക് അയാൾ പകർന്നു.

ചുവരിൽ ഉറപ്പിച്ച ഘടികാരത്തിലേക്ക് മധു ദൃഷ്ടി പായിച്ചു. സമയം രണ്ടു മണിയോടടുക്കുന്നു. അടഞ്ഞു പോകുന്ന കണ്ണുകളെ ഒരു ശാസനഭാവത്തിൽ ഉറക്കെ തുറന്നു പിടിച്ചു അയാളിരുന്നു.

“മധുവേട്ടാ… നമ്മൾ എപ്പോഴാ അവിടെയെത്തണേ..?
ഒരുമിച്ച് എത്തുമോ..?”
ചന്ദ്രലേഖയുടെ വിളറിയ ശബ്ദം അയാൾ ഒരു സ്വപ്നത്തിൽ എന്നോണം കേട്ടു..

“അധികം വൈകില്ലാ ചന്ദ്രൂ..
ഞാൻ നിന്റെ ഒപ്പമുണ്ടാകും”

അതിനു മറുപടിയൊന്നും അവളുടെ ഭാഗത്തു നിന്നും വന്നില്ല.
അവളുടെ ശരീരം ചെറുതായി വിറക്കുന്നത് മധു അറിഞ്ഞു.

അയാൾ കുനിഞ്ഞ് അവളുടെ നിറുകയിലും ചുണ്ടുകളിലും മാറി മാറി ചുംബിച്ചു .
അവളുടെ ശരീരത്തെയാകെ ഒരു പ്രത്യേക തണുപ്പ് ബാധിക്കുന്നത് അയാൾ അറിഞ്ഞു. മരണത്തിന്റെ തണുപ്പ്.
അവളുടെ ഹൃദയത്തിൽ അയാൾ തന്റെ കൈകൾ പതിയെ ചേർത്തു വെച്ചു ഇല്ല ജീവന്റെ ഒരു ചെറു തുടിപ്പു പോലും അവിടെയില്ല എല്ലാം അവസാനിച്ചിരിക്കുന്നു.

ലാബിൽ തന്റെ ടേബിളിൽ ആരോ വച്ച ഉപയോഗശൂന്യമായ ആരുടെയോ രക്തം പുരണ്ട നീളൻ സൂചി അബദ്ധവശാൽ ആഴ്ന്നിറങ്ങിയപ്പോൾ ഉണ്ടായ മുറിപ്പാടിൽ നോക്കി കണ്ണിൽ ഒരു തുള്ളി പോലും കണ്ണീർ വരാതെ ചിരിക്കുവാൻ അയാൾ ശ്രമിച്ചു.എല്ലാത്തിന്റെയും ആരംഭം ആ മുറിവിൽ നിന്നായിരുന്നുവെന്ന തിരിച്ചറിവ് ഏൽപ്പിച്ചത് എത്രയോ വലിയൊരു ആഘാതമാണ്.വൈകിപ്പോയിരുന്നു തിരിച്ചറിയുമ്പോൾ.രഹസ്യമായിരുന്ന റിപ്പോർട്ടുകൾ പരസ്യമാക്കിയ സഹപ്രവർത്തകരുടെ പെരുമാറ്റം തന്നിലെ സകല പ്രതിക്ഷയും തല്ലിത്തകർത്തിരുന്നു.പിന്നീടങ്ങോട്ട് പരിഹാസങ്ങളുടെയും കുത്ത് വാക്കുകളുടെയും നീണ്ട നിരകളായിരുന്നു. വേശ്യയുടെ മുന്നിൽ കാമദാഹം തീർക്കാൻ താൻ പോയതായും, ഭാര്യയെ കാശിനു കൂട്ടിക്കൊടുക്കുന്നവനുമെന്നുമുള്ള മുനയുള്ള സംസാരങ്ങൾ തന്റെ കാതുകളിൽ വന്നു മുഴങ്ങിയിരുന്നു. നിഷേധിക്കാനായില്ല തളർന്നു പോയിരുന്നു അപ്പോഴേക്കും.

ചുവരിലെ ഘടികാരത്തിൽ മണി നാലടിക്കുന്ന ശബ്ദം കേട്ട് അയാൾ ചിന്തകളിൽ നിന്നുമുണർന്നു ചുവരിൽ തൂക്കിയിരുന്ന വിവാഹ ഫോട്ടോയിലേക്ക് നോക്കി ഒരു നിമിഷം ഇരുന്നു.നേരം പുലരുന്നതിന് മുന്നോടിയായി ദൂരെയെങ്ങോ കോഴി കൂവുമ്പോൾ തന്റെ മടിയിൽ തലവെച്ച് ശാന്തമായുറങ്ങുന്ന ചന്ദ്രലേഖയുടെ ശരീരത്തിലേക്ക് ജീവന്റെ അവസാന തുടിപ്പുകളും നിലച്ച മധുവിന്റെ ശരീരവും മറിഞ്ഞു വീണു.
ഇരുവരുടെയും കൈകളിൽനിന്നും ഒഴുകിപടർന്ന ചൂടുചോര ഭയനാകമാവും വിധം ആ മുറിയിലെങ്ങും ഒഴുകിപടർന്നു കിടന്നിരുന്നു.
അതിനു സാക്ഷിയായി ഉത്തരത്തിലിരുന്ന പല്ലി ചിലച്ചു കൊണ്ടേ ഇരുന്നു.

രണ്ടു ദിവസങ്ങൾക്ക് ശേഷം നിലത്തു വീണ നാട്ടു പത്രത്തിന്റെ മുൻപേജിലെ വെണ്ടയ്ക്കാ വലിപ്പത്തിൽ രേഖപ്പെടുത്തിയിരിക്കുന്ന വാർത്തയിൽ ആളുകളുടെ കണ്ണുകൾ ഉടക്കി.

“എയഡസ് ബാധിതരായ ദമ്പതികൾ ജീവനൊടുക്കിയ നിലയിൽ.”
അതിൽ ഉൾപ്പെടുത്തിയ ഫോട്ടോ മധുവിന്റെയും ചന്ദ്രലേഖയുടെയും ആയിരുന്നു.

തങ്ങളുടേതല്ലാത്ത കാരണങ്ങൾ കൊണ്ട് രോഗ ബാധിതരായി സമൂഹത്തിന്റെ ആട്ടും തുപ്പും, ഒറ്റപ്പെടുത്തലും അനുഭവിക്കുന്നവരും മനുഷ്യരാണ്. അവരും ഈ ഭൂമിയുടെ അവകാശികളാവുന്നു.അവഗണിക്കരുത് കൈ പിടിച്ചു കൂടെ നിർത്തുക.

ജീയോ ജോർജ്
07/08/2018

കാട് The Adventure of Shiva

അസ്ഥി മരവിപ്പിക്കുന്ന തണുപ്പിലും പിന്നിലേക്ക് തിരിഞ്ഞു നോക്കാതെ ശിവ ഓടിക്കൊണ്ടിരുന്നു .കല്ലും മുള്ളും നിറഞ്ഞ വഴികളിലൂടെയുള്ള ഓട്ടം .അമാവാസിയായതിനാൽ സർവത്ര ഇരുട്ട് മൂടിക്കിടക്കുന്ന തീർത്തും അപരിചിതമായ വഴികൾ. പ്രാണഭയം നിറഞ്ഞ ഓട്ടമായതിനാൽ കാലുകൾക്ക് ചക്രങ്ങളുണ്ട് എന്ന് തോന്നിപ്പോയി.
തോളിൽ തൂക്കിയ വലിയ ബാഗിന്റെ ഭാരം താങ്ങാനാവാതെ ഓട്ടം നിർത്തി അടുത്തു കണ്ട വലിയ കല്ലിന്മേൽ ചാരിയിരുന്നു.
വല്ലാത്ത ദാഹം.
അല്പം വെള്ളം കിട്ടിയിരുന്നെങ്കിൽ.
ചുമലിലിലെ ബാഗിൽ തപ്പി നോക്കി ഭാഗ്യം വെള്ളം തീർന്നിട്ടില്ല.
കുപ്പിയുടെ അടപ്പു തുറന്നു അത്‌ അപ്പാടെ വായിലേക്ക് കമിഴ്ത്തി.
തൊണ്ടകുഴിയിലൂടെ വെള്ളമിറങ്ങുന്ന ഗ്‌ളും ഗ്‌ളും ശബ്ദവും ഇരുട്ടിൽ ചീവീടുകളുടെ കൂട്ട നിലവിളിയും ശിവയിലെ ഭയമെന്ന വികാരത്തെ ഉയർത്തിക്കൊണ്ടിരുന്നു.അന്തരീക്ഷത്തിൽ ചിറകടിച്ചുയരുന്ന മിന്നാമിനുങ്ങുകളുടെ ഇത്തിരി വെട്ടം മാത്രം കൂട്ടിനുണ്ടിപ്പോൾ.
പറന്നയുർന്ന മിന്നാ മിനുങ്ങുകളിലൊന്ന് അയാളുടെ ചുമലിൽ വന്നിരുന്നു.തട്ടിക്കളയാൻ തോന്നിയില്ല. അവിടെയിരിക്കട്ടെ.

അടുത്തെവിടെയോ
വിഷ സർപ്പങ്ങൾ ഇണ ചേരുന്ന സീൽക്കാര ശബ്ദം ചെറുതല്ലാത്ത രീതിയിൽ കാതുകളിൽ മുഴങ്ങിയപ്പോൾ കാൽപ്പാദം മുതൽ തല വരെ ഒരു വിറയലൽ പടർന്നു.
ഇഴ ജന്തുക്കളാണെങ്കിലും അവയുടെ വിഹാര കേന്ദ്രങ്ങളിൽ ഏകനായ ഒരു മനുഷ്യൻ എത്തിയാലുണ്ടാവുന്ന ഭയമെന്ന വികാരം വാക്കുകളാൽ പറഞ്ഞറിയിക്കുന്നതിലും എത്രയോ വലുതാണ് നേരിട്ടനുഭവിച്ചറിയുന്നത്.
അടിവയറ്റിൽ തീയെരിയുന്ന അനുഭവമാണ്.
ഭൂത പ്രേത പിശാചുക്കളിൽ വിശ്വാസമില്ലെങ്കിലും ഈ കൂരിരുട്ടിൽ അവയൊക്കെ ഉണ്ടെന്ന തോന്നൽ.
ചെറുതും വലുതുമായ കോടാനുകോടി ജീവജാലങ്ങൾ നിറഞ്ഞ ഭൂമിയിൽ മനുഷ്യനും വെറുമൊരു ജീവിയാണ്.

സമയം മുന്നോട്ട് പൊയ്ക്കോണ്ടിരിക്കുന്നു. ഇനിയും നേരം വൈകിക്കൂടാ
ദൂർഘടമായ ഈ വനപാതയിൽ നിന്നും എങ്ങനെയും പുറത്തു കടക്കണം.

“പക്ഷേ എങ്ങനെ…? ”
കുഴപ്പിക്കുന്ന ചോദ്യമാണ്.

അകലെയെവിടെയോ മദപ്പാടിന്റെ ലക്ഷണങ്ങളുമായി ഒരു കൊമ്പൻ ചിന്നം വിളിക്കുന്ന അലർച്ച മുഴങ്ങിത്തുടങ്ങി.
കാടിന്റെ സൗന്ദര്യവും, ഭീകരതയും ഉള്ളിലേക്ക് പോകുമ്പോഴാണ് കൂടി വരുന്നതെന്ന സത്യം തിരിച്ചറിഞ്ഞ നിമിഷങ്ങളാണ് കടന്നു പോവുന്നത്.
ചുറ്റിലും നോക്കി ഇരുട്ടായതിനാൽ ഒന്നും വ്യക്തമല്ല.ഇരുട്ടിൽ മുന്നോട്ടുള്ള യാത്ര ഇനി അപകടകരമാണ്. നിലത്തു കിടക്കുന്നത് സുരക്ഷിതമല്ല.ചാർജ് കുറഞ്ഞ ഹെഡ് ലൈറ്റെടുത്തു മുകളിലേക്കടിച്ചു നോക്കി.പടുകൂറ്റൻ മരങ്ങളാണ്.
വരുന്നത് വരട്ടെ…
തൂങ്ങിക്കിടന്ന വള്ളികളിൽ മുറുകെ പിടിച്ചു മേൽപ്പോട്ട് കേറി.വലിയ ശിഖരങ്ങളായതിനാൽ നീണ്ടു നിവർന്നു കിടക്കാൻ കഴിയും. പക്ഷേ പിടി വിട്ടു താഴെ വീണാൽ.

“ഹോ…”

അതാലോചിച്ച ശിവയുടെ തൊണ്ടയിൽ നിന്നും അറിയാതെ ഒരു ശബ്ദം പുറത്തു വന്നു. ചുമലിലെ ബാഗ് തലയിണയാക്കി ആ വലിയ മരത്തിന്റെ ശിഖരത്തിൽ മേൽപ്പോട്ട് കണ്ണു നട്ട് അയാൾ കിടന്നു. കുട്ടിക്കാലത്ത് മുത്തശ്ശി കാതിലോതിയ കഥകൾ കെട്ട്കഥകളായിരുന്നുവോ..?
കുട്ടിപ്പുസ്‌തകങ്ങളിൽ വായിച്ചിരുന്ന മൗഗ്ലിയും, ബഗീരനും, ഈ വനാന്തരങ്ങളിലെവിടെയോ ഒളിഞ്ഞിരിപ്പുണ്ടാവും. മൗഗ്ലി ഇപ്പോൾ താനാണ് എന്നൊരു തോന്നൽ.

പതിയെ യാത്രയുടെ തുടക്കം അയാളുടെ ഓർമ്മകളിൽ ഓടിയെത്തി അവധിക്കാലത്ത് നഗരത്തിന്റെ തിരക്കുകളിൽ നിന്നുമൊഴിഞ്ഞു തിരഞ്ഞെടുത്ത സാഹസികയാത്ര അതും മനുഷ്യർ കടന്നു ചെല്ലുവാൻ മടിക്കുന്ന നിഗൂഢതകൾ നിറഞ്ഞ വനാന്തരങ്ങളിലേക്ക് അഞ്ചു ദിവസം നീളുന്ന ഒറ്റക്കൊരു യാത്ര.അനാമികയെന്ന കാമുകിയെപ്പോലും ഓർത്തില്ല.പെട്ടിയും കിടക്കയുമെടുത്തു ഒരു പോക്ക് കൊടുത്തു കാടും മേടും ചാടിക്കയറാൻ.

കൂണുകൾ മുളച്ചു പൊന്തിയ പാതകൾ, പായലും പൂപ്പലും നിറഞ്ഞ പാറക്കെട്ടുകൾ, ശുദ്ധജലമൊഴുകുന്ന അരുവികൾ,ആദിവാസികുടിലുകൾ, ഉൾക്കാട്ടിലേക്ക് നീങ്ങുന്നതിനനുസരിച്ചു പച്ചപ്പുകൾ കൂടതലായി തെളിഞ്ഞു വന്നിരുന്നു. അതോടൊപ്പം കാടിന്റെ ഭീകരതയുടെ മുഖമുദ്രയായ ഇരുട്ടും ഭയപ്പെടുത്തുന്ന അലർച്ചകളും, മുരളലും.ഈ വനങ്ങളിൽ നരഭോജികളുണ്ടെത്ര, പക്ഷേ എന്റെ നഗ്ന നേത്രങ്ങളിൽ അവരൊരിക്കലും പതിഞ്ഞിരുന്നില്ല. ഒരു തരം നിശബ്ദതയും ഇരുട്ടും നിറഞ്ഞ മഴക്കാടുകളിലേക്ക് കടന്നു കയറിയവർ ജീവനോടെ മടങ്ങിയെത്താത്ത കഥകൾ എന്നിലെ ഭയമെന്ന വികാരത്തെ അതിഭാവുകത്തോടെ പുറത്തേക്ക് വലിച്ചു കൂടു തുറന്നു വിട്ടിരുന്നു അപ്പോഴെല്ലാം.

ഈ സാഹസികയാത്രയിൽ കൂട്ടായിട്ടുണ്ടായിരുന്നത് തോളിലെ ഈ ബാഗും അതുനുള്ളിൽ പ്രധാനപ്പെട്ട രണ്ട് കൈപ്പുസ്‌തകങ്ങളും, മാപ്പും, ഭക്ഷ്യ വസ്തുക്കളും, ടോർച്ച്, കത്തി, കയർ, ക്യാമറ, റേഡിയോ,പിന്നെയൊരു മൊബൈലും.ഉൾക്കാടുകളിലേക്ക് കടന്നു തുടങ്ങും മുൻപേ പുറം ലോകവുമായുള്ള കണക്ഷൻ നഷ്ടമാക്കിയതിന്റെ സൂചനയുമായി ഫോണിലെ സിഗ്നൽ സൂചിക എവിടെയോ വച്ചു മാഞ്ഞു പോയതോടെ അതിന്റെ ഉപയോഗം അവസാനിച്ചു.ക്യാമറയുടെ ഉപയോഗം ബാറ്ററി ചത്തതോടെ അവസാനിച്ചു. കരുതൽ ഭഷണമാവട്ടെ വയറിലെ കാഹളമവസാനിപ്പിക്കാൻ മൂന്നു ദിനം കൊണ്ട് വെട്ടി വിഴുങ്ങി.ശുദ്ധ ജലമൊഴുകുന്ന അരുവികളിൽ നിന്നൊഴുകിയെത്തുന്ന മധുരമൂറും ജലം വാരിക്കുടിച്ചു വിശപ്പും ദാഹവുമടക്കിയ മണിക്കൂറുകളാണ് കഴിഞ്ഞു പോയത്. വാനരക്കൂട്ടം കണ്ണിൽപ്പെട്ടത് കൊണ്ട് ഭഷ്യയോഗ്യമായ കുറെയേറെ പഴങ്ങൾ ആവോളം വാരി തിന്നുവാനുള്ള അപൂർവ്വ ഭാഗ്യം കൈ വന്നിരുന്നു.ഉൾവനങ്ങളിൽ ധാരാളമായി കാണപ്പെടുന്ന തേനീച്ചക്കൂടുകളിൽ നിന്നും ഊറിയിറങ്ങുന്ന മധുരമുള്ള കാട്ടുതേൻ നുണയാനുള്ള ഭാഗ്യവും അതോടൊപ്പമുണ്ടായിരിക്കുന്നു.

കടുവകളും, കരടിയും, രക്തദാഹികളായ ചെന്നായ്ക്കളും വിഹരിക്കുന്ന ഹരിത ശോഭയായാർന്ന ഈ വനത്തിന്റെ സൗന്ദര്യം കണ്ണുകളിൽ ഒപ്പിയെടുത്തപ്പോൾ കണ്ണിൽപ്പെടാതെ പോയ കാഴ്ചകൾ വളരെയധികമാണ്. ജൈവ സമ്പത്തിന്റെ വലിയ കലവറയായ വനങ്ങളിൽ പച്ചിലകൾ വരെ മരുന്നുകളായി വേഷം മാറിയിരിക്കുന്നു.ചുമലിൽ വിഷം പുരട്ടിയ അമ്പുകളുമായി നടന്നു നീങ്ങിയ ചില രൂപങ്ങൾ ക്രൂരതയുടെ പര്യായമാണോ എന്നൊരു ചോദ്യമുണ്ട് ഉത്തരമില്ലാതെ. ഒരു പക്ഷേ അര വയറിന്റെ കാളൽ ശമിപ്പിക്കാനായി വേട്ടയാടുന്ന ആദിവാസി ഗോത്രങ്ങളിൽ ഉള്ളവരുടെ നായാട്ട് സംഘങ്ങളായിരിക്കാം അത്‌. അവരുടെ സംസാര ഭാഷ മനസിലാവാത്തതിനാണത് നേരിട്ടൊരടുപ്പത്തിന് പോവുന്നത് നല്ലതല്ലന്നൊരു തോന്നൽ. ആധുനിക മനുഷ്യന്റെ കടന്നു കയറലിന്റെ സൂചകങ്ങളായി പലയിടത്തും ചിതറി കിടക്കുന്ന പ്ലാസ്റ്റിക് കുപ്പികളും മാലിന്യവും കാഴ്ചയിൽ ഒരഭംഗി തന്നെയായിരുന്നു. മരങ്ങളെ വേരോടെ പിഴുതെറിയുന്ന യന്ത്രങ്ങളെ യാത്രയുടെ തുടക്കത്തിലേ കണ്ണുകളിൽ പതിഞ്ഞത് ഒരു വേദനയായി. എന്ത് തന്നെയാണെങ്കിലും ഈ യാത്രയൊരു അനുഭവമാണ്. വിസ്മയിപ്പിക്കുന്ന അനുഭവം. നിദ്രാ ദേവി കണ്ണുകളെ തലോടിത്തുടങ്ങിയിരിക്കുന്നു.ശിവയുടെ കണ്ണുകൾ മെല്ലെ അടഞ്ഞു.

ശരീരത്തിലൂടെയെന്തോ ഇഴഞ്ഞിറങ്ങുന്നതായി അനുഭവപ്പെട്ടപ്പോൾ ശിവ കണ്ണു തുറന്നതും പ്രഭാതസൂര്യന്റെ രശ്മികൾ നേത്രങ്ങളിൽ അരിച്ചിറങ്ങിയതിനാൽ കാഴ്ചകൾ വ്യക്തമായില്ല.ചെറുതായിട്ടൊന്നു കണ്ണടച്ച് തുറന്ന് നോക്കിയതും ഞെട്ടിപ്പോയി. ഹൃദയം പെരുമ്പറ കൊട്ടുന്ന പോലെ ഉറക്കെയങ്ങു മിടിക്കാൻ തുടങ്ങി. ശരീരത്തിലൂടെ താഴേക്ക് ഒഴുകിയിറങ്ങുന്നത് വലിയൊരു പാമ്പ്. വിഷമില്ലെങ്കിലും അനങ്ങിയാൽ ചുറ്റി വരഞ്ഞു ശ്വാസം മുട്ടിക്കുന്ന ഭീമൻ പാമ്പ്. പേരോർമ വരുന്നില്ല. തിളക്കമുള്ള അതിന്റെ ചർമ്മം വളരെ മിനുസമുള്ളതായിരുന്നു. ശബ്ദമുണ്ടാക്കാതെ അതേ കിടപ്പു കിടന്നു.താഴേക്ക് ഊർന്നിറങ്ങിയ ആ ഭീമൻ പാമ്പ് അതിന്റെ വഴിക്ക് പോയതും ശിവയുടെ ശ്വാസം നേരെ വീണു. കണ്ണു തിരുമ്മി എണീറ്റിരുന്നു താഴേക്ക് നോക്കി .കുറഞ്ഞത് അൻപതാൾപൊക്കമുള്ള വലിയൊരു മരത്തിന്റെ പകുതിയിലുള്ള വലിയൊരു ശിഖരത്തിലാണ് താനിരിക്കുന്നതെന്നറിഞ്ഞപ്പോൾ ശിവ കിടുങ്ങി പോയി.ബാഗിന്റെ ബെൽറ്റ് മുറുക്കിയ ശേഷം അതീവ ശ്രദ്ധയോടെ തൂങ്ങിക്കിടന്ന വള്ളികളിൽ പിടിച്ചു താഴേക്ക് ഊർന്നിറങ്ങി.തലേന്ന് രാത്രി ആന കടന്നു പോയതിന്റെ സൂചനയുമായി ചതഞ്ഞരഞ്ഞ കുറ്റിച്ചെടികളും ആനപിണ്ഡവും ചിതറിക്കിടക്കുന്നത് ശിവയുടെ കണ്ണുകളിൽ പതിഞ്ഞു.മുന്നോട്ടുള്ള വഴി വളരെ ദുർഘടമായതാണെന്ന് അയാളൂഹിച്ചു.
നടക്കുന്നതിനിടയിൽ ശിവ സ്വയം ആത്മഗതം ചെയ്തു

“കഴിക്കാൻ എന്തെങ്കിലും കിട്ടിയിരുന്നെങ്കിൽ… ”

യാത്രയുടെ അവസാന ദിവസം ഈ വനത്തിൽ നിന്നും പുറത്തു കടക്കുകയെന്ന ദുഷ്കരമായ ദൗത്യവും വിശപ്പെന്ന വലിയ രോഗവും ശരീരത്തെയാകെ കാർന്നു തിന്നുന്നത് വളരെ ഭീകരമായൊരവസ്ഥയാണ്. ഭഷ്യയോഗ്യമായ പഴങ്ങളും കിഴങ്ങുകളും കണ്ടുപിടിക്കുകയെന്നതും ശ്രമകരമാണ്.

ആലോചിച്ചു നിന്നിട്ട് കാര്യമില്ല മുന്നോട്ട് നടക്കുക തന്നെ ശരണം. പോകെ പോകെ മാംസം ചുട്ടെടുക്കുന്ന കൊതിപ്പിക്കുന്ന ഗന്ധം രസമുകുളങ്ങളിൽ ഒഴുകിയെത്തിക്കൊണ്ടിരുന്നു. എവിടെ നിന്നാണാവോ.

” പൂയ് .. ഹോയ്.. പൂയ്… ”

കാതുകൾ വട്ടം പിടിച്ചു. ശെരിയാണ് മനുഷ്യ ശബ്ദം .അതിനൊപ്പം തന്നെ വെള്ളമൊഴുകുന്ന താളവും തണുപ്പും അന്തരീക്ഷത്തിൽ പ്രതിഫലിക്കുന്നു. അതേ അതിവിടെ അടുത്തു തന്നെയുണ്ട്.ശിവ നടപ്പിന് വേഗം കൂട്ടി.ഒരു മൊട്ട കുന്നിനു സമീപമാണ് എത്തിയത്. വെള്ളമൊഴുകുന്ന ശബ്ദം തൊട്ടടുത്തായി. കണ്ണുകളെ വിശ്വസിക്കാനായില്ല. പതഞ്ഞൊഴുകുന്ന ചെറിയൊരു വെള്ളചാട്ടം.അതൊരു ചെറിയ അരുവിയായി ഒഴുകുന്നു. അതിനു അക്കരെ ആദിവാസിക്കുടിലുകൾ.ശിവയുടെ തൊണ്ടയിൽ നിന്നും ആശ്വാസ സൂചകമായി

“ഹോയ്… ഹോയ്”

എന്നൊരു ശബ്ദമുയർന്നു.ഒടുവിൽ ദിവസങ്ങളോളം നീണ്ടു നിന്ന തന്റെ സാഹസികയാത്രക്ക് ഒരു അന്ത്യമിടാനായ സന്തോഷം അയാളുടെ കണ്ണുകളിൽ പ്രതിഫലിച്ചു.

അരുവിയിലെ മുട്ടൊപ്പം വെള്ളത്തിൽ നിന്നു ശുദ്ധജലം കോരിക്കുടിക്കുമ്പോൾ കാല്പാദങ്ങളിൽ ചെറു മൽസ്യങ്ങളുടെ ഇക്കിളിയിടൽ വളരെ രസകരമായി തോന്നി.ദാഹമടക്കി കരക്ക് കേറിയപ്പോൾ ഒരു യുദ്ധത്തിനുള്ള പുരുഷാരം സ്ഥലത്ത് ഹാജർ. തല മൂത്ത ഒരു മൂപ്പൻ വന്നു എന്തൊക്കെയോ ചോദിക്കാൻ തുടങ്ങി .ഭാഷ തന്നെയാണ് പ്രശ്നം.അങ്ങോട്ടുമിങ്ങോട്ടും മനസിലാവുന്നില്ല. വലിയ പഞ്ഞിത്താടി തടവി മൂപ്പൻ എന്തോ ആലോചിച്ചു നിന്നു കുറച്ചു സമയം നിന്നിട്ട് കൂടി നിന്നവരിൽ ഒരാളെ കൈ കാട്ടി വിളിച്ചു എന്തോ പറഞ്ഞു.

ശിവയുടെ മിഴികൾ ചുറ്റുപാടും കറങ്ങാൻ തുടങ്ങി.ഇനി ഇവരെങ്ങാനും മനുഷ്യനെ തിന്നുന്നവരാണോ..?

മൂപ്പന്റയടുത്തു നിന്ന യുവാവ് പതിയെ ശിവയുടെ സമീപത്തേക്ക് വന്നു

“എന്താണ് താങ്കളുടെ പേര്.. ”

ശുദ്ധമലയാളത്തിൽ ആ ചോദ്യം കേട്ടപ്പോൾ ശിവയുടെ ശ്വാസം നേരെ വീണു.

“ശിവ…ശിവകുമാർ.. ”

“എങ്ങിനെ ഇവിടെത്തി ..? ”

മറുചോദ്യം വന്നപ്പോൾ ചുരുങ്ങിയ വാക്കുകളിൽ കടന്നു പോയ ചെറിയ യാത്ര വിവരണവും വഴി തെറ്റിയതുമെല്ലാം ശിവ വിവരിച്ചു. എല്ലാം കേട്ടു മനസ്സിലാക്കിയ അയാൾ മൂപ്പന്റെ സമീപം ചെന്ന് എന്തെക്കയോ സംസാരിച്ചു. അല്പസമയത്തിനകം മടങ്ങി വന്ന് ശബ്ദം താഴ്ത്തി അയാൾ ശിവയോടു പറഞ്ഞു

“താങ്കൾ ഇപ്പോൾ ഞങ്ങളുടെ അതിഥിയാണ് ഇപ്പോൾ. ഇവിടെ വിശ്രമിച്ചു ഷീണമകറ്റിയ ശേഷം താങ്കളെ ഞങ്ങൾ വനത്തിനു പുറത്തു കടക്കാൻ സഹായിക്കാം..!”

ആശ്വാസത്തിന്റ അമിട്ടുകൾ അനേകായിരം പൊട്ടിയ മുഖത്തോടെ ശിവ തലയാട്ടി. വയറ്റിലെ വിശപ്പെന്ന ഭീകരമായ ഭീഷണിയെ ആട്ടിപ്പായിക്കുവാൻ രുചികരമായ ഭക്ഷണം മുന്നിൽ നിന്നപ്പോൾ മുത്തശ്ശി പറഞ്ഞ കഥകളിലെ ക്രൂരന്മാരായ കാട്ടുവാസികളെയും നരഭോജികളെയും അതിന്റെ വഴിക്ക് വിട്ടു അവരുടെ സ്നേഹത്തിനു പാത്രമായി. മണിക്കൂറുകളോളം വിശ്രമിച്ച ശേഷം അവരോടു യാത്ര പറഞ്ഞു പരിഭാഷകന്റെ ഒപ്പം വനത്തിൽ നിന്നും പുറത്തു കടക്കാനുള്ള യാത്ര തുടങ്ങി.

തന്റെ മനസ്സിലുണ്ടായ സംശയത്തെ നടത്തത്തിനിടയിൽ ശിവ പുറത്തേക്ക് കുടഞ്ഞു.അയാളുടെ സംശയങ്ങൾക്ക് വിശിദീകരണമെന്നോണം പരിഭാഷകന്റെ വേഷമണിഞ്ഞ യുവാവ് പതിയെ പറഞ്ഞു.

“ഉൾവനങ്ങളിൽ വിദ്യാഭ്യാസം ലഭ്യമല്ല.. വളരെ കുറച്ചു ആളുകൾ പട്ടണത്തിൽ പോയി വരും. അതാണ്‌ താങ്കളുടെ ഭാഷ എനിക്ക് മനസ്സിലാവാൻ കാരണമായത്.. ”

യാത്രയിലുടനീളം ശിവയുടെ മനസ്സിനെ പൊതിഞ്ഞത് കാടിന്റെ ഭീകരതയും സൗന്ദര്യവും, അതിനുള്ളിലെ ദയീനിയ ജീവിതങ്ങളും കേട്ടറിഞ്ഞതിലുമേറെ അനുഭവിച്ചറിയേണ്ടി വരും എന്ന ചിന്തയായിരുന്നു. നടപ്പിന്റെ ശബ്ദം കേട്ടപ്പോൾ ഓടിമറിഞ്ഞ കാട്ടുമുയലുകൾ അയാളുടെ ചിന്തകളെ വഴി തിരിച്ചു വിട്ടു.

വഴികാട്ടിയായ പരിഭാഷകന്റെ നടപ്പ് അവസാനിച്ചപ്പോൾ ശിവ അയാളെ നോക്കി.അയാൾ അൽപ്പം അകലേക്ക്‌ കൈ ചൂണ്ടി.കാടിന്റെ സൗന്ദര്യം നെടുകെ പിളർത്തി വികസനമെന്ന വാക്കുകളുമായി കടന്നു പോവുന്ന ആധുനികലോകത്തിന്റെ ടാർ ചെയ്ത വഴികൾ.വഴി കാട്ടിയതിന് നന്ദി പറയാനായി ശിവ തിരിഞ്ഞപ്പോൾ പുറകിലാരുമില്ലായിരുന്നു.

എല്ലാം തോന്നലുകളായിരുന്നുവോ…? ഉത്തരമില്ലാത്തൊരു ചോദ്യം.

നഗരത്തിന്റെ തിരക്കുകളിലേക്ക് ആടിക്കുലുങ്ങി നീങ്ങുന്ന ബസ്സിന്റെ സീറ്റിൽ ചാരിയിരുന്ന് കണ്ണുകളടക്കുമ്പോൾ ശിവയുടെ കാതിൽ ആദിവാസിഊരുകളിലെ മുഖങ്ങളും അവരുടെ ശബ്ദവും മുഴങ്ങി

“ഞങ്ങൾക്ക് പരിചിതമായ കാടുകളും, യാത്രകളും നിങ്ങൾക്കപരിചിതമാണ്.”

ജിയോ ജോർജ്

Pic courtesy : pixabay

കുമ്പസാരം

കുമ്പസാരം -അധ്യായം 1“എന്താടോ കുത്തിക്കുറിക്കുന്നത്…കിടന്നുറങ്ങടെ .. ? “ഇരുമ്പഴികൾക്ക് പുറകിൽ ഉയർന്ന പരുക്കൻ ശബ്ദം ശ്രീനിവാസിന്റെ കാതുകളിൽ മുഴങ്ങി.”ഓരോരോ നാശങ്ങള് അർദ്ധരാത്രി കഴിഞ്ഞാലും കണ്ണും തുറന്നു ഇരുന്നോളും തരം കിട്ടിയാൽ മതില് ചാടാൻ… “പാറാവുകാരന്റെ അശ്ലീലം കലർന്ന ശബ്ദവും, ബൂട്ടുകൾ നിലത്തു പതിയുന്ന താളവും അകന്നു പൊയ്ക്കൊണ്ടിരുന്നു. ക്രമേണെ ഒരു നിശബ്ദത ആ ഇരുമ്പഴിക്കുളിളിലും നെടുനീളൻ ഇടനാഴിയിലും പടർന്നു. നിശബ്ദതയെ മുറിവേൽപ്പിച്ചു അകലെയെവിടെയോ കുറുക്കന്റെ ഓരിയിടൽ മുഴങ്ങിയപ്പോൾ അതിൽ മനുഷ്യരുടെ നിലവിളിയും ഉണ്ടെന്ന് ശ്രീനിവാസിന് തോന്നി. കൈപ്പത്തി ഇരു കാതുകളും ചേർത്തു ഇരുമ്പഴികളിൽ നെറ്റി മുട്ടിച്ചു അയാൾ പുറത്തെ ഇരുട്ടിലേക്ക് നോക്കി.രക്തം ഒഴുകിയിറങ്ങുന്ന മുഖവുമായി ആരൊക്കെയോ തന്നെ പരിഹാസത്തോടെ നോക്കുന്നതും ക്രമേണ ആ നോട്ടം പക നിറഞ്ഞ നോട്ടമായി രൂപാന്തരം പ്രാപിക്കുന്നതും അയാളറിഞ്ഞു.കൊലക്കത്തി ഇരയുടെ കഴുത്തിലും നെഞ്ചിലുമാഴ്ത്തുമ്പോൾ ഇരകളുടെ മരണവെപ്രാളം നിറഞ്ഞ പിടച്ചിൽ ക്രൂരമായ ആനന്ദത്തോടെ ആസ്വദിച്ചിരുന്ന ശ്രീനിവാസിന് ഇരുളിലെ നോട്ടങ്ങൾ അരോചകവും അവരുടെ ചിരിയുടെ ശബ്ദം ഭയാനകവുമായി അനുഭവപ്പെട്ടു. ക്രമേണ ബോധം നശിച്ച്‌ ഒരു ഞരക്കത്തോടെ ശ്രീനിവാസ് പിന്നിലേക്ക് മറിഞ്ഞു വീണു.”ഭയപ്പെടാൻ ഒന്നുമില്ല ഇൻസ്‌പെക്ടർ..പെട്ടന്നുണ്ടായ ബോധഷയമാണ്. മിസ്റ്റർ ശ്രീനിവാസ് ഇപ്പോൾ തികച്ചും നോർമൽ ആണ്. “ഇൻജെക്ഷൻ എടുത്ത സിറിഞ്ച് വേസ്റ്റ് ബിന്നിൽ ഇട്ടു ഡോക്ടർ അമർനാഥ്‌ കയ്യിലെ ഗ്ലൗസ് ഊരി മാറ്റി ഗൗരവഭാവത്തിൽ ബൽറാമിന്റെ മുഖത്തേക്ക് തുറിച്ചു നോക്കി.”അല്ല നിങ്ങൾക്കെന്താണ് ഇയാളുടെ കേസിൽ ഇത്ര താല്പര്യം..? “ജയിൽപുള്ളികളുടെ ആരോഗ്യ പ്രശ്നങ്ങൾ പരിഹരിക്കുവാൻ വേണ്ടി ജയിലിനുള്ളിൽ ആധുനിക സൗകര്യങ്ങളോടെ ക്രമീകരിച്ചിരിക്കുന്ന ചെറിയ ഹോസ്പിറ്റലിൽ ഓരോ സെല്ലുകളും പിന്നിട്ടു തന്റെ റൂമിലേക്ക് നടക്കുമ്പോൾ അമർനാഥ്‌ കൗതുകത്തോടെ ആരാഞ്ഞു.കാരണം എന്താണെന്ന് ചോദിച്ചാൽ വ്യക്തമായ ഒരുത്തരം അയാളുടെ സ്വഭാവം തന്നെയാണ്. വളരെ ശാന്തനായ ഒരു വ്യക്തി.ജയിലിൽ മാന്യമായ പെരുമാറ്റം.പിന്നെ….ബൽറാം ഒന്ന് നിർത്തിഅടുത്ത വാചകം അയാൾ പറയും മുൻപ് ഡോക്ടർ അമർനാഥ്‌ ഉരുവിട്ടു”He is a psycho. “ശെരിയെന്ന മട്ടിൽ ബൽറാം തലയാട്ടി.”സൈക്കോ എന്ന പദം നമുക്ക് വളരെ പരിചിതമാണ്… അവരെങ്ങനെ സൈക്കോ ആയി മാറിയെന്ന കാരണങ്ങൾ പലരിലും അഞാതമായിരിക്കും.”ഡോക്ടർ പറഞ്ഞത് ശെരിയാണെന്ന മട്ടിൽ ബൽറാം ഒന്ന് മൂളി.”ഒരു പക്ഷെ നിങ്ങൾ അന്യോഷകർ അയാളെക്കുറിച്ചു അന്യോഷിച്ചു കണ്ടെത്തിയതിനേക്കാൾ നിഗൂഢതകൾ നിറഞ്ഞ ഒരു ഭൂതകാലം അയാൾക്കുണ്ടായിരുന്നിരിക്കാം.. അതയാളെ വേട്ടയാടുന്നുണ്ടാവും… “ഡോക്ടർ അമർനാഥ്‌ തന്റെ നിരീക്ഷണം വെളിപ്പെടുത്തി.”ഒരാളുടെ ഭൂതകാലത്തിലേക്ക് ഇറങ്ങിചെല്ലുകയെന്നത് എളുപ്പമാണോ ഡോക്ടർ…? “”എളുപ്പമാണോ എന്ന് ചോദിച്ചാൽ അതവരുടെ മാനസികനില മനസ്സിലാക്കാനാവുന്നത് പോലെയിരിക്കും.. ഹിപ്നോട്ടിസം എന്ന രീതി സ്വീകരിക്കാൻ കഴിയും അതിനു !”അമർനാഥ്‌ തുടർന്നു” ഹിപ്നോസിസിൽ ആയൊരു വ്യക്തിയെ അവരുടെ ഭൂതകാലത്തിലെ അനുഭവങ്ങളിലേക്ക് തിരികെ കൊണ്ടുപോകുന്ന രീതിയാണ് നമ്മൾക്ക് പരീക്ഷിക്കാൻ കഴിയൂ. അതിനെ ഇംഗ്ലീഷിൽ Hypnotic regression എന്ന് വിളിക്കാറുണ്ട്”.”അതിനു ശ്രീനിവാസ് സഹകരിക്കുമോ ഡോക്ടർ..? ചോദ്യം ചെയ്യലിൽ ക്രൂര മർദ്ദനങ്ങൾക്ക് വിധേയനായ അയാൾക്ക് മുന്നിൽ അന്യോഷണ ഉദ്യോസ്ഥർ നോക്കുകുത്തികളായിരുന്നു. കോടതിയിൽ നിരത്തിയ തെളിവുകളും കുറ്റമസമ്മതവുമെല്ലാം നിഷേധിക്കാതെ തലയാട്ടിയത് ക്രൂരമായ ചിരിയോടെയായിരുന്നു എന്ന് ഞാനിപ്പോഴും ഓർക്കുന്നു… “ബൽറാം നെറ്റിയിൽ പൊടിഞ്ഞ വിയർപ്പുതുള്ളികൾ പോക്കറ്റിൽ നിന്നും ടൗവലെടുത്തു തുടച്ചു കൊണ്ട് പറഞ്ഞു.അൽപസമയത്തെ മൗനത്തിനു ശേഷം അമർനാഥ് ശബ്‌ദിച്ചു”പോസിബിൾ ആണോന്നു നോക്കാം..പക്ഷെ വധശിക്ഷക്ക് വിധിക്കപ്പെട്ട കുറ്റവാളിയാകയാൽ നമ്മൾക്ക് മുൻപിൽ പരിമിതികൾ ഉണ്ടാവും..അയാൾ ഉണരട്ടെ.. !”ബൽറാം റൂമിനു വെളിയിലിറങ്ങി ഒരു സിഗരറ്റിനു തീ കൊളുത്തി. ഒരു പുക ഉള്ളിൽ ചെന്നപ്പോൾ അയാൾക്കാശ്വാസമായി.വായിൽ നിന്നും ഊതി വിടുന്ന പുക അന്തരീക്ഷത്തിൽ എന്തൊക്കെയോ ചിത്രങ്ങൾ കോറിയിടുന്നതായി അയാൾക്കനുഭവപ്പെട്ടു. പകൽ എരിഞ്ഞടങ്ങാൻ തുടങ്ങിയിരുന്നു. സൂര്യൻ ചുവപ്പു രാശിയിൽ ചക്രവാകത്തിൽ തിളങ്ങി നിൽക്കുന്നത് അതിമനോഹരമായ ഒരു ദൃശ്യമായിരുന്നു.”ഇൻസ്‌പെക്ടർ..”ആരോ കാതിൽ മന്ത്രിക്കുന്ന ശബ്ദം. എരിഞ്ഞു തീരാറായ സിഗരറ്റ് വലിച്ചെറിഞ്ഞു ഇൻസ്‌പെക്ടർ വളരെ വേഗത്തിൽ തിരിഞ്ഞു നടന്നു ഡോക്ടർ അമർനാഥിന്റെ മുറിയുടെ മുന്നിലെത്തി. അതിന്റെ വാതിൽ വലിച്ചു തുറന്നപ്പോൾ അവിടം ശൂന്യമായിരുന്നു. (തുടരും)

രണ്ടാമത്തെ ചിത്രം

“എനിക്കൊരാഗ്രഹമുണ്ട്…. ”

ചുവരിലെ ക്ലോക്കിലെ സെക്കന്റ്‌ സൂചിയുണ്ടാക്കുന്ന ടിക് ടിക് ശബ്ദത്തോടൊപ്പം ആ വാക്കുകൾ കണ്ണാടിയിൽ നോക്കി മന്ത്രിച്ചു നെറ്റിയിൽ ചെറിയൊരു പൊട്ടും കുത്തി ഭക്ഷണവും വെള്ളവും അടങ്ങിയ ബാഗുമായി തിരക്കിട്ടു ഇറങ്ങി നടക്കുമ്പോഴും മായയുടെ ചുണ്ടുകൾ ആ വാക്കുകൾ മെല്ലെ ഉരുവിട്ടു കൊണ്ടിരുന്നു.

“ടീച്ചറേ… ”

സ്കൂൾ ഗേറ്റ് കടക്കുമ്പോഴേ കുട്ടികളുടെ സ്നേഹം കലർന്ന നീട്ടി വിളി അവളുടെ കാതുകളിലെത്തി.നീട്ടി വിളിച്ച ഏഴോ എട്ടോ മാത്രം പ്രായമുള്ള പിഞ്ചു മുഖങ്ങളുടെ കവിളിൽ ഒന്നു തലോടി ഒരു പുഞ്ചിരി അവർക്ക് സമ്മാനിച്ചു കൊണ്ട് അവൾ സ്റ്റാഫ്‌ റൂമിലേക്ക് കയറി ബാഗ് ഷെൽഫിൽ വച്ച ശേക്ഷം ഓഫീസിൽ വെച്ചിരിക്കുന്ന സ്റ്റാഫ് രെജിസ്റ്ററിൽ ഒപ്പിടുവാനായി നടന്നു.

ക്ലാസ്സ്‌ തുടങ്ങാറായി എന്നറിയിച്ചു കൊണ്ടുള്ള ബെൽ മുഴങ്ങിയപ്പോൾ സ്റ്റാഫ്‌ റൂമിലെ സൗഹൃദ സംഭാഷണങ്ങളിൽ നിന്നുമൊഴിഞ്ഞു ടീച്ചേർസ് ഓരോരുത്തരായി അവരവരുടെ ക്ലാസ്സുകളിലേക്ക് നടന്നു നീങ്ങിയപ്പോൾ മായ തന്റെ മുന്നിലിരിക്കുന്ന ടെക്സ്റ്റ്‌ ബുക്കിലേക്ക് നോക്കി. കണക്കാണ് വിഷയമെങ്കിലും തലേന്ന് കുക്കുവെന്ന കുരുന്നു തന്റെ ബുക്കിൽ വരച്ച ചിത്രങ്ങളിൽ അവളുടെ കണ്ണുകൾ തടഞ്ഞു നിന്നു.അടുത്ത പീരിയഡിനുള്ള ബെൽ മുഴങ്ങിയപ്പോൾ ചിത്രത്തിൽ നിന്നും കണ്ണുകൾ പിൻവലിച്ചു ടെക്സ്റ്റ്‌ ബുക്ക്‌ കയ്യിലെടുത്തു മായ തന്റെ ക്ലാസ്സ് ലക്ഷ്യം വച്ചു നടന്നു.

“ഗുഡ് മോർണിംഗ് തീച്ചറേ.. ”

ക്ലാസ്സിൽ കേറിയതും നാക്കുറക്കാത്ത ആ കുഞ്ഞു സ്വരം ഒറ്റയായ് കേട്ടപ്പോൾ അവളുടെ ചുണ്ടിൽ ഒരു പുഞ്ചിരി വിരിഞ്ഞു. വാസല്യത്തോടെ മുൻ ബെഞ്ചിലിരിക്കുന്ന ആറു വയസ്സുകാരന്റെ മുഖത്തേക്ക് നോക്കിയപ്പോൾ ആ കുട്ടി വരച്ച ആദ്യത്തെ ചിത്രവും അതു നൽകിയ ആശയവും ഓർമ്മ വന്നു ആട്ടിൻപറ്റങ്ങളും അവയെ മേയ്ക്കാനും ചോരക്കൊതിയന്മാരായ ചെന്നായ്ക്കളിൽ നിന്നും രക്ഷിക്കാനും കൂട്ട് പോവുന്ന ആട്ടിടയനും ആയിരുന്നു ഒന്നാമത്തെ ചിത്രം.

വാസല്യത്തോടെ അവന്റെ മുന്നിൽ മുട്ട് കുത്തിയിരുന്ന മായ അവന്റെ കവിളിൽ നുള്ളി മെല്ലെ പറഞ്ഞു

“കുക്കുന്റെ വികൃതി കൂടുന്നുണ്ടാട്ടോ.. ”

മറ്റു കുട്ടികൾ അതു കേട്ടു ആർത്തു ചിരിച്ചു. പുഴുപ്പല്ലുകൾ കാട്ടി വിക്രുവും ഇളകി ചിരിച്ചപ്പോൾ മായ സ്വയം മറന്നു അതേ നിൽപ്പ് നിന്നു. ആട്ടിൻപറ്റങ്ങൾക്കൊപ്പം വനത്തിന്റെ സൗന്ദര്യം ആസ്വദിച്ചിരിക്കുമ്പോഴും തന്റെ ആടുകൾക്ക് മേൽ പതിയുന്ന ചോരക്കൊതിയും, ആർത്തിയും മൂത്ത തീഷ്ണമായ നോട്ടങ്ങളെ നേരിടുവാനും അവയെ സംരക്ഷിക്കുവാനുമുള്ള ആട്ടിടയന്റെ ജാഗ്രതയാണ് തനിക്കുമുള്ളതെന്നു അവൾ ഓർത്തു.

“തീച്ചറേ.. ”

വീണ്ടും ആ വിളി കേട്ടതും ചിന്തകളെ കാറ്റിൽ പറത്തി മായ ഉത്തരവാദിത്തബോധമുള്ള ടീച്ചറായി അൽപ്പം ഗൗരവത്തിൽ ആ കുഞ്ഞു മുഖത്ത് നിന്നും ദൃഷ്ടി മാറ്റാതെ അവൾ ചോദിച്ചു

“കുക്കുനെ ആരാ വരയ്ക്കാൻ പഠിപ്പിച്ചേ…? ”

“അച്ഛാ.. ”

ചിണുങ്ങിക്കൊണ്ട് അവൻ പറഞ്ഞു.

“നല്ല പടം ഇനിയുമുണ്ടോ ഇങ്ങനെ ഒരുപാട്..? ”

“ഉണ്ട്…”

അവൻ തന്റെ മറ്റൊരു ബുക്കിലെ പേജുകൾ തുറക്കാൻ ശ്രമിച്ചു കൊണ്ട് പറഞ്ഞു.

കൗതുകം മാറാത്ത കുഞ്ഞിനെപ്പോലെ ആ ബുക്കുകൾ കയ്യിലെടുത്തു ടേബിളിൽ വച്ച ശേക്ഷം മായ ടെക്സ്റ്റ്‌ ബുക്ക്‌ കയ്യിലെടുത്തു പഠിപ്പിക്കുവാൻ ശ്രമിച്ചുവെങ്കിലും അവളുടെ ചിന്തകൾ എങ്ങോട്ടൊക്കെയോ കെട്ടു പൊട്ടിയ പട്ടം പോലെ പാറി നടന്നു കൊണ്ടിരുന്നു.അല്ലെങ്കിലും മനസ്സ് അങ്ങനെയാണല്ലോ എന്തേലും ചിന്തിച്ചു തുടങ്ങിയാൽ പിന്നെ കാട് കേറിയിറങ്ങി പോവുന്ന പോലെയാണ് നിയന്ത്രിക്കാൻ നോക്കിയാലും കഴിയില്ല. മുക്കാൽ മണിക്കൂർ ഇതിടയിൽ കടന്നു പോയത് മായ അറിഞ്ഞില്ല.ഇടവേള സമയം വിളിച്ചറിയിച്ചു കൊണ്ടുള്ള മണി മുഴക്കം കേട്ടപ്പോൾ ടേബിളിൽ ഇരുന്ന ബുക്കുകൾ എടുത്ത് സ്റ്റാഫ്‌ റൂമിലേക്ക് അവൾ നടന്നു.

“എന്താ കൊച്ചേ ഒരു വലിയ ആലോചന …? ”

ആവി പറക്കുന്ന ചൂടു ചായ മുന്നിലിരുന്നിട്ടും അത് കുടിക്കാതെ എന്തോ ആലോചനയിൽ ഇരിക്കുന്ന മായയെ കണ്ടു അടുത്ത സീറ്റിൽ ഇരുന്ന അന്നമ്മ മിസ്സ്‌ ചോദിച്ചു.

“ഹേയ് ഒന്നുമില്ല മിസ്സ്‌.. ഞാൻ വെറുതെ കുട്ടികളെക്കുറിച്ചു ആലോചിക്കുവായിരുന്നു. ”

ചായക്കപ്പ് കയ്യിലെടുത്തു ചുണ്ടോടു ചേർത്തു കൊണ്ട് മായ പറഞ്ഞു.കുശലന്യോഷണങ്ങളുമായി ആ സൗഹൃദ സംഭാക്ഷണം മുന്നേറുന്നതിനിടയിൽ എപ്പോഴോ ബെല്ലടിച്ചു.

വീണ്ടും ക്ലാസ്സ്‌ റൂമിലേക്ക് നടക്കുമ്പോൾ താനൊരു പറവയെപ്പോലെ പറക്കുകയാണെന്ന തോന്നൽ അവളിലുണ്ടായി.ആഗ്രഹങ്ങളും അതിരുകളുമില്ലാതെ ഇങ്ങനെ സ്വാതന്ത്ര്യംമായി പറന്നുയരാൻ ആരാണ് ആഗ്രഹിക്കാതെ ഇരിക്കുന്നത്…? അപ്പയും,അമ്മയും, വലിയേച്ചിയും, കുഞ്ഞനിയനും അടങ്ങുന്ന തന്റെ കൊച്ചു വീട്ടിലേക്ക് പുറമേ നിന്നു നോക്കിയാൽ കാണാൻ കഴിയാനാവാത്ത എന്നാൽ ഉള്ളിലേക്ക് കയറിയാൽ എരിയുന്ന യാഥാർഥ്യങ്ങളും. വയസുറക്കാത്ത പ്രായത്തിൽ ഒരാളോട് തോന്നിയ വൈകാരികമായ അടുപ്പവും, പ്രണയവും അതിന്റെ തകർച്ചയും തന്നെ അലട്ടിയിരുന്നുവോ..? അപ്പയുടെ കൈകൾ കവിളിലും അന്നാദ്യമായി പതിഞ്ഞപ്പോൾ ചുവന്നു തിണിർത്ത പാടുകളും, മനസ്സിലേറ്റ മുറിവും,സ്വാജനങ്ങളുടെയും, പരിചയക്കാരുടെയും കുത്ത് വാക്കുകളും അപ്പയോടുള്ള വാശിയായി പരിണമിച്ചുവെങ്കിലും തിരിച്ചറിവായപ്പോൾ അപ്പയോടുള്ള സ്നേഹവും ബഹുമാനവുമായി മാറിയിരിക്കുന്നു. ഇനിയൊരു പ്രണയമേ ജീവിതത്തിലില്ലന്നു വ്യക്തമാക്കിയിട്ടും വിടാതെ പിന്തുടരുന്ന എത്രയോ വ്യക്തികൾ. അതിൽ നിന്നുമെല്ലാം അകലം പാലിച്ചു.ലക്ഷ്യങ്ങളിലേക്കുള്ള യാത്രയിൽ എനിക്കതിനു സമയമില്ലാതായിരിക്കുന്നു.എങ്കിലും ഒരാൾ എന്നെ വിടാതെ പിന്തുടരാൻ തുടങ്ങിയിരിക്കുന്നു.എട്ടോ ഒമ്പതോ മാസങ്ങൾക്കു മുൻപ് അങ്ങോട്ട് അയച്ച ഒരു സന്ദേശത്തിലൂടെ ജോ എന്ന വ്യക്തിയോട് കൂട്ടു കൂടിയപ്പോൾ ഒട്ടും പ്രതിഷിച്ചിരുന്നില്ല ആളുടെ മനസ്സ് തന്റെ ചിന്തകൾക്കും അപ്പുറമാണെന്നും ശക്തമാണെന്നും.

ആലോചിച്ചു നടന്നു ക്ലാസ്സ്‌റൂമിൽ എത്തിയത് മായ അറിഞ്ഞില്ല.എന്തോ നിലത്തു വീഴുന്ന ശബ്ദം ആണവളെ ഉണർത്തിയത്. തറയിൽ വീണു കിടക്കുന്ന പ്ലാസ്റ്റിക് ബോക്സ്‌ കയ്യിലെടുത്തു കൊണ്ട് അവൾ ക്ലാസ്സ്‌ മുറിയിലേക്ക് കയറി. യുദ്ധക്കളം പോലെ കിടക്കുന്ന ക്ലാസ്സ്‌ റൂം കണ്ടു ഉള്ളിൽ ചിരി പൊട്ടിയെങ്കിലും പണിപ്പെട്ടു അതടക്കി. ടീച്ചറേ കണ്ട കുട്ടികൾ ഉടനെ നിശബ്ദരായി അവരവരുടെ സീറ്റുകളിൽ കയറി ഇരിപ്പുറപ്പിച്ചു. മായ തന്റെ കസേരയിൽ ഇരുന്ന ശേക്ഷം അവരെ കയ്യാട്ടി വിളിച്ചു. കുണുങ്ങി ചിരിച്ചു കൊണ്ട് തന്റെ ചുറ്റിലും കൂടി നിൽക്കുന്ന ആറും, ഏഴും വയസുള്ള ഒമ്പതോളം വരുന്ന നിഷ്കളങ്കമായ മുഖങ്ങളിലേക്ക് നോക്കിയപ്പോൾ അതിലെവിടെയോ താനും ഉണ്ടല്ലോ എന്നൊരു കൗതുകം അവളിലുയർന്നു. ആകാംഷയോടെ നിൽക്കുന്ന ആ കുരുന്നു മുഖങ്ങളിൽ നോക്കി മായ പതിയെ പറഞ്ഞു

“ടീച്ചറെ ഇപ്പോൾ പഠിപ്പിക്കുന്നില്ല..പകരം ഒരു മുത്തശ്ശികഥ പറയാം.. ”

കഥയെന്നു കേട്ടതും കുരുന്നു മുഖങ്ങൾ വിടർന്നു അവർ കണ്ണും കാതും കൂർപ്പിച്ചു മുത്തശ്ശികഥ കേൾക്കുവാനായി കാതോർത്തു.

ഫ്രീ പീരിയഡ് ആയതിനാൽ ഉച്ചക്ക് ശേഷം തോരാതെ പെയ്യുന്ന ശക്തമായ മഴയും കാറ്റും ആസ്വദിച്ചു കൊണ്ട് സ്കൂളിന്റെ ഇടനാഴിയിലൂടെ ഫോണുമായി നടക്കുമ്പോൾ അതിലെ ഒരു മെസ്സേജിൽ അവളുടെ കണ്ണുകൾ ഉടക്കി.

“ഇഷ്ടമാണെങ്കിൽ ഞാൻ ഇനിയും മിണ്ടും പഴയ പോലെ… കാത്തിരിക്കും.. ”

ജോ എന്നു സേവ് ചെയ്തിരിക്കുന്ന ആ നമ്പറിലേക്ക് ഒരു നിമിഷം ആലോചിച്ച ശേക്ഷം അവൾ മറുപടി ടൈപ്പ് ചെയ്തു “എനിക്കിഷ്ടമല്ല പോരേ… എനിക്കു വേണ്ടി കാത്തിരിക്കുകയും വേണ്ട ”

അല്പസമയത്തേക്ക് അതിനു മറുപടിയൊന്നും കാണാത്ത കൊണ്ട് ഇടനാഴിയിൽ നിന്നും അവൾ പതിയെ സ്റ്റാഫ്‌ റൂം ലക്ഷ്യമാക്കി നടന്നു.

പെട്ടന്നു തന്നെ ഫോൺ വൈബ്രേറ്റ് ചെയ്തു.

“വൺ ന്യൂ മെസ്സേജ് ഫ്രം ജോ ” എന്നു നോട്ടിഫിക്കേഷൻ കണ്ടപ്പോൾ അവൾ അതു ഓപ്പൺ ചെയ്തു

“വിടരുന്ന റോസാപ്പൂവിനെ നീ കണ്ടിട്ടില്ലേ മായാ..?

“ഉം.. !”

അവളുടെ മറുപടി കണ്ടു ജോ ബാക്കി കൂടി ടൈപ്പ് ചെയ്തു

ഇഷ്ടമല്ല.. എന്താ പോരേ… എനിക്ക് വേണ്ടി കാത്തിരിക്കേണ്ട.. “എന്ന നിന്റെ വാചകത്തിൽ അവസാനിക്കുന്ന ഒന്നല്ല എനിക്ക് നിന്നോടുള്ള ഇഷ്ടം കാരണം വിടർന്നു നിൽക്കുന്ന പൂവിനോട് ആദ്യം എല്ലാവർക്കും ഇഷ്ടമായിരിക്കും എന്നാൽ അതൊന്നു വാടിയാൽ അതിന്റെ സുഗന്ധം നഷ്ടമായാൽ അതിനെ ഇഷ്ടപ്പെട്ടു നിൽക്കുന്നവർ നെറ്റി ചുളിക്കും.മൂക്കുപൊത്തും പിന്നെ ആരും ആ പൂവിനെ നോക്കാനോ അതിന്റെ ഗന്ധം ആസ്വദിക്കാനോ ഇല്ലാതെ അതൊരു പാഴ് വസ്തുവായി മണ്ണിലേക്ക് വീഴും. എന്നാൽ അതിൽ നിന്നെല്ലാം വിഭിന്നമായി നിന്റെ ആഗ്രഹങ്ങൾക്കും, സ്വപ്നങ്ങൾക്കും ചിറകുകൾ നൽകി ഉയരെ പറക്കുവാൻ ഞാൻ കൂടെയുണ്ടാവും നീയെന്നെ എത്രത്തോളം അകറ്റിയാലും.മാത്രമല്ല നിന്റെ ചുറ്റിലുമുള്ള കുട്ടികൾക്ക് നല്ല ടീച്ചറായും, എനിക്കൊരു നല്ല ഭാര്യയായും, നമ്മുടെ കുട്ടികൾക്ക് നല്ലൊരമ്മയായും, അവരുടെ മക്കൾക്ക് നല്ലൊരു അമ്മുമ്മയായും മാറുവാൻ നിനക്ക് കഴിയും.

ഇടവേള അവസാനിച്ചതിനാൽ ഫോൺ ഓഫ്‌ ചെയ്തു ബാഗിലേക്ക് വെക്കും മുൻപ് ആ മെസ്സേജ് കണ്ട മായ ഒരു ഞെട്ടലോടെ തന്റെ മുന്നിൽ ടേബിളിൽ ഇരുന്ന ബുക്കിലെ ചിത്രത്തിലേക്ക് നോക്കി അതിൽ ഒരു റോസാപ്പൂവിനെ നോക്കുന്ന അനേകം കണ്ണുകളും വാടിക്കരിഞ്ഞപ്പോൾ അതിനെ ചവിട്ടി ഞെരിച്ചു മണ്ണിൽ താഴ്ത്തിയ കാലുകളുടേയും നിലത്തു വീണു കിടക്കുന്ന ആ പൂവിനെ കയ്യിലെടുത്തു പൊടി തട്ടി മാറ്റി നെഞ്ചോടു ചേർക്കുന്ന ഒരു മനുഷ്യന്റെയും ചിത്രം ആയിരുന്നു അതിൽ കുക്കുവെന്ന കുഞ്ഞു മിടുക്കൻ കടലാസ്സിൽ പകർത്തിയ രണ്ടാമത്തെ മനോഹര ചിത്രം.

ആ മനോഹര ചിത്രം തന്നോട് പറയുന്നതെന്തായിരിക്കും…?

ഉത്തരമറിയാത്ത ആ ചോദ്യവുമായി അന്നത്തെ അവസാന ക്ലാസ്സിനായി പുസ്തകങ്ങൾ മാറോടണച്ചു നടന്നു നീങ്ങിയപ്പോൾ അവളുടെ ഫോണിൽ ഒരു മെസ്സേജ് കൂടി തെളിഞ്ഞു

“WILL YOU MAARY ME AFTER ACHIEVING YOUR GOALS ? ”

©️ ജിയോ ജോർജ്

08/07/2019